บทที่ 67 ทลายกำแพงห้าปี (2)

เขาก้าวเข้าไปรวบตัวณิชาเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแกร่งทันที มือหนาลูบเส้นผมบางเบาๆ พลางกดจุมพิตลงบนกลุ่มผมของเธอด้วยความปลอบประโลม ณิชาไม่ได้ผลักไส เธอซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เคยโหยหา ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาเพื่อระบายความทุกข์ระทมตลอดห้าปีให้จางหายไปกับอ้อมกอดอุ่น

“ผมขอโทษนะณิชา ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้ใครมาพรากเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ