บทที่ 16 16
จิณณ์ไม่ได้อยู่บ้าน เขาอยู่คอนโด คงเพราะมันคล่องตัวมากกว่า เธอเอ่ยปากขอรออยู่ด้านล่างแต่แทนที่เขาจะเห็นดีเห็นงามด้วยแต่กับได้รับสายตาฟาดฟัน
“เธอนอนห้องนู้นแล้วกัน พรุ่งนี้เช้าเราจะออกเดินทาง” เนคไทถูกถอดออกด้วยมือของชายหนุ่ม เขาโยนไปบนโซฟาไม่สนใจกับสิ่งที่พูด มันสร้างความตกใจให้กับหญิงสาวอีกครั้ง
“หมายความว่าไงคะ”
“คืนนี้นอนที่นี่ไปก่อน พรุ่งนี้จะออกเดินทาง” ร่างสูงทิ้งตัวลงกับโซฟาเปิดโทรทัศน์ดูอย่างสบายใจ แต่เรื่องนี้เธอต้องการคำอธิบาย
“วิวจะกลับห้องค่ะ !” แค่นั้นแหละสายตาดุหันมองมาทันที เธอไม่เข้าใจผู้ชายตรงหน้าว่าเขาต้องการอะไร ทำไมถึงทำแบบนี้
“คิดว่าฉันว่างเหรอ กับการต้องวนไปวนมารับส่งคนอย่างเธอ”
“วิวนั่งรถตู้ไปเองก็ได้ค่ะ ค่อยไปเจอกันที่นู่นเลย”
“อย่ามาเอาแต่ใจ ! เลิกทำนิสัยเด็กๆ สักที !” เขาตวาดลั่นจนเธอสะดุ้ง นี่มันทำความของเธองั้นเหรอถามหน่อย การที่จิณณ์ทำแบบนี้มันไม่ต่างกับตอกย้ำเธอซ้ำๆ
“…” วาริชาได้แต่ยืนมองหน้าเขานิ่งๆ ในขณะที่ร่างสูงลุกจากโซฟาแล้วก้าวมาหา
“ไปพักผ่อนไป” ชายหนุ่มลดเสียงลงเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอตะคอกเสียงดังจนทำให้คนตัวเล็กใจเสีย สีหน้าอิดโรยของหญิงสาวทำให้เขาเวทนา
“พี่กลับมาทำไม” เธอถามเสียงแผ่ว “ทุกอย่างมันดีอยู่แล้ว จะกลับมาทำร้ายวิวอีกเหรอ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก...ใช่ไหม”
“แล้วจะทำไม” คนตรงหน้ากระตุกยิ้มเมื่อเห็นว่าทุกอย่างกำลังสนุก จะว่าบังเอิญก็ไม่เชิง เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าบริษัทที่ร่วมหุ้นกับเพื่อนตัวเองนั้นมีพนักงานคนนี้อยู่
“วิวจะลาออก”
“ชาติคงล่มจม ถ้ามีคนหนีปัญหาอย่างเธอเกินครึ่งประเทศ” คนพูดแสยะยิ้มคล้ายกำลังสมเพชเธอ วาริชาเม้มปากเป็นเส้นตรงก่อนจะเชิดหน้าขึ้น
“วิวไม่สน !”
“แต่ฉันไม่เซ็นอนุมัติ อีกอย่างงานของเธอยังค้างอีกเยอะ ลาออกไปต้องชดใช้หลายอย่าง” ปลายนิ้วเกลี่ยไล้แก้มใส วาริชาแต่งหน้าอ่อนๆ ยิ่งทำให้เธอดูสวยสมวัย “หรือจะโทรไปร้องไห้กับพ่อ ขอเงินมาใช้ฉันล่ะ พ่อกับพี่ของเธอรวยอยู่แล้วนี่”
วาริชายืนกำหมัดแน่นเธอทั้งโกรธทั้งเจ็บใจจนอยากจะร้องไห้ กระบอกตาเริ่มร้อนผ่าวสุดท้ายมันเอ่อล้นขึ้นมา จิณณ์เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกโดยที่ไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเธอ เขาเคยทำร้ายมันมาแล้วแต่ตอนนี้กำลังย้อนกลับมาใช้ปลายเท้าบดขยี้มันอีกครั้ง
“ทำไมเป็นคนแบบนี้” เขาไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ใจร้ายยังไงก็ยังคงเป็นแบบนั้น คราวนี้จะทำอะไรอีกทำไปเพราะอยากแก้แค้นเหมือนเดิมเหรอ หรือเพราะแค่อยากเห็นเธอเจ็บเหมือนกับวันนั้น
“เป็นมาตั้งนานแล้ว อยากโง่อีกรอบไหม” วาริชาปัดมือชายหนุ่มออก ก่อนจะพยายามก้าวขาออกจากตรงนี้โดยไม่ลืมคว้ากระเป๋าเป้ติดมือไปด้วย
“ไม่อยากสินะ” จิณณ์หัวเราะตามหลัง ไม่มีทีท่าสำนึกสักนิด
“คนเลว !” หญิงสาวกำหมัดแน่นเธอหันมาตวาดใส่ชายหนุ่มเสียงสั่นเครือ เรื่องนี้มันไม่ใช่บังเอิญอะไรทั้งนั้นแหละ
“ฉันเลวได้มากกว่านี้ เธอก็รู้” ยิ้มเยาะเย้ย เธอไม่สารถล่วงรู้ความในใจของผู้ชายคนนี้ได้เลย ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือแม้แต่ตอนนี้ก็ตาม...
วาริชาค่อนข้างตกใจเมื่อรู้ว่าลูกค้าคนที่สุกัญญารับงานเอาไว้คือนรารักษ์คนใกล้ตัวนี่เอง เห็นว่าเพิ่งปลูกบ้านให้บิดาและมารดาของตน
“ไม่รู้มาก่อนเลยว่าน้องวิวทำงานอยู่กับจิณณ์” นรารักษ์มีสีหน้าแปลกใจตอนที่เห็นวาริชาเดินเคียงคู่มากับจิณณ์ และภาวนาว่ามันคงไม่ใช่อย่างที่เธอคิด “วิวสบายดีหรือเปล่าจ๊ะ”
“สบายดีค่ะ แล้วพี่นาว...ย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอคะ ทำไมถึง” มีอะไรที่เธอยังไม่รู้หรือเปล่า ทำไมรู้สึกไม่ค่อยดียังไงก็ไม่รู้ เท่าที่จำได้บ้านของนรารักษ์อยู่อำเภอเดียวกับเธอไม่ใช่เหรอ แต่นี่มันในตัวเมืองนะ
“พี่เลิกกับวุฒิแล้วล่ะ เลิกมาจะสองปีแล้วนะ วิวไม่รู้เหรอ” อดีตว่าที่พี่สะใภ้ถามอย่างสงสัย แต่รอยยิ้มนั้นเหมือนไม่ใช่นรารักษ์คนเดิม จิณณ์เหลือบมองวาริชาที่ยืนนิ่ง เขาเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ ไม่อยากจะถามออกมาในตอนนี้ มันค่อนข้างแปลกมากหากวาริชาไม่รู้ว่าวุฒิภัทรกับนรารักษ์เลิกกันแล้ว หากเป็นคนอื่นคนไกลก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ทั้งสองเป็นพี่น้องกันแท้ๆ
ไม่ได้ติดต่อกันเลยหรือไง ?
“วิว...ไม่ค่อยได้กลับมาบ้านน่ะค่ะ” วาริชาตอบเสียงเบาหวิว เธอพยายามยิ้มออกแต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน กระบอกตาร้อนผ่าวด้วยความน้อยใจ ทำไมเธอถึงไม่มีสิทธิ์รับรู้ความเป็นไปของคนในครอบครัวเลย ทั้งบิดาและพี่ชายเห็นเธอเป็นอะไรถึงไม่ยอมพูดคุยไม่เล่าเรื่องให้ฟัง
วุฒิภัทรรักนรารักษ์มาก เคยได้ยินว่าทั้งคู่วางแพลนจะแต่งงานกันหลังจากที่เธอไปเรียน แต่จู่ๆ ทำไมถึงได้เลิกรากันแบบนี้ล่ะ
หรือเป็นเพราะว่า...
“นาวต้องการแบบไหนล่ะ ทำให้ได้หมดแหละถ้าเป็นคนคุ้นเคย”
“ดูพูดเข้า เจ้าของบริษัทลงทุนมาหาโดยเฉพาะแบบนี้เกรงใจจะแย่ กินข้าวกันก่อนไหมเพิ่งมาถึงเหนื่อยๆ” ทั้งสองคนนั้นเดินห่างออกไปทิ้งให้วาริชายืนมองกับภาพความเจ็บปวด รอยยิ้มที่จิณณ์ส่งให้นรารักษ์มันดูอบอุ่นเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด ต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง...
ผิดเหรอ ? ไม่หรอกไม่ผิดเลย หากทั้งคู่จะคบกันเพราะตอนนี้นรารักษ์เองก็โสด ส่วนจิณณ์ก็คงสมหวังอย่างที่ใจปรารถนาเพราะแอบรักหญิงสาวมานานแล้ว รัก...จนไม่สนติ่งไหน ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด แม้กระทั่งเหยียบย่ำหัวใจของเธอก็ตาม
