บทที่ 20 20

“ฉันไม่แอบดูหรอก เอาเสื้อผ้าเธอไป ชุดที่จะเล่นน้ำน่ะ” จิณณ์ตบกระเป๋าเป้ที่ถ่อไปหยิบมาให้ถึงในรถ

“วิวไม่อยากเล่นน้ำแล้ว” เขาทำได้อย่างไร เหมือนไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องที่เพิ่งทำลงไปเมื่อครู่ คำขอโทษสักคำก็ไม่มี คิดบ้างไหมว่าเธอเป็นผู้หญิงอับอายกับเรื่องพวกนี้เหมือนกัน

“ฉันสั่งให้เล่น...ก็ต้องเล่น ไปอาบน้ำล้างเกลือแล้วมาเจอกันตรงนี้ ถ้าช้า...ฉันจะเข้าไปช่วยถูเกลือออกจากตัวให้เธอเอง”

“พี่จิณณ์ !”

“เธอก็รู้ว่าคนอย่างฉัน พูดคำไหนคำนั้น” วาริชาจ้องหน้าคนตัวโตเขม็ง รู้ว่าเธอไม่มีอะไรพอที่จะต่อกรกับคนอย่างจิณณ์ได้

ไม่เคยเปลี่ยนไปจริงๆ ใจร้ายยังไงก็ยังเป็นแบบนั้น !

ดวงตาดุดันไล่มองเรียวขายาวๆ ของวาริชาที่รีบเดินดุ่มๆ เข้าไป จิณณ์สะบัดศีรษะไล่ภาพเหล่านั้นออกไป เขาเองก็ไม่รู้ว่าการสปาเกลือมันต้องถอดเสื้อผ้า ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น...

“เธอโตแล้วจริงๆ”

สระว่ายน้ำที่นี่สวยมาก คนที่บอกไม่อยากเล่นแล้วกลายเป็นคนลงสระก่อนชายหนุ่มเสียอีก จิณณ์ก้าวลงตามไปไม่ห่างเพราะกลัววาริชาจะเผลอเดินไปตรงที่ลึกๆ เขาจำได้ว่าพื้นที่ตรงนี้มันจะสโลปลงไป

“สวยมากเลยพี่จิณณ์ ทำไมบ้านเราสวยแบบนี้” เสียงหวานตะโกนร้องบอกเมื่อว่ายไปถึงขอบสระอีกด้าน มันเหมือนกับได้ย้อนอดีตเมื่อตอนที่วาริชาปิดเทอมและกลับบ้านมา มีพักหนึ่งที่เขามักจะพาเธอไปว่ายน้ำเล่นบ่อยๆ

“อีกไม่นานนักท่องเที่ยวคงรู้จักมากขึ้น เริ่มมีคนเอาไปรีวิวในอินเตอร์เน็ตกันแล้ว” จิณณ์เกาะขอบสระข้างๆ หญิงสาว ตามองวิวเบื้องหน้าที่เป็นภูเขาเขียวขจี ท้องฟ้าไม่สดใสเท่าไหร่เดาว่าอีกไม่นานฝนคงจะตก

“สมัยนี้อะไรๆ ก็ไปไวเนอะ ลงอินเตอร์เน็ตแปปเดียวเท่านั้นแหละ” ทุกอย่างต้องมีการพัฒนาเธอคิดแบบนั้น แต่มันก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียปะปนกันไป เหมือนกับใจของคนเรา...เธอเองก็เหมือนกัน

“อืม” เสียงที่ดังใกล้ๆ ทำให้วาริชาต้องหันไปมอง และเธอคิดผิดเมื่อตอนนี้เธอและจิณณ์อยู่ใกล้กันเกินไป หญิงสาวหันหน้ากลับไปที่เดิมแต่รับรู้ได้ว่าสายตาของชายหนุ่มยังคงจับจ้องมาที่เธอ

“จะเล่าได้หรือยังว่าเมื่อวานเป็นอะไร” เมื่อก่อนไม่ว่าจะเจออะไรมา ไม่มีหรอกที่จะไม่พูดแค่เดินสะดุดเกือบล้มยังเล่าเสียใหญ่โต

คำถามนั้นทำให้เธอนึกขำ เธอไม่รู้จะหัวเราะให้กับตัวเองหรือหัวเราะเขาดี ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมานั่งปรึกษากันได้อีก จิณณ์คงไม่เข้าใจว่าอะไรๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว เขาลืมไปหรือเปล่าว่าระหว่างเรา

จบกันไม่สวย...ไม่นึกไม่ฝันด้วยซ้ำว่าจะมาเจอกันในฐานะ ‘เจ้านาย’ กับ ‘ลูกน้อง’

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พี่ไม่ต้องรู้หรอก” ถือว่าเป็นเรื่องในครอบครัว และที่สำคัญตอนนี้เธอและเขาก็เป็นเพียงคนร่วมงานกันเท่านั้น

“แล้วทำไมถึงไม่เล่า” จิณณ์เริ่มหงุดหงิด หน้าตาบึ้งตึงเปลี่ยนที่มากักคนตัวเล็กไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างที่วางกับขอบสระ กลายเป็นว่าเธอตกอยู่ในพันธนาการของชายหนุ่มไปโดยปริยาย

“พี่ไม่เข้าใจเหรอ เราไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะต้องมานั่งเล่าเรื่องพวกนี้แล้ว ไม่มีเจ้านายที่ไหนเขามานั่งซักถามชีวิตของพนักงานตัวเองแบบนี้หรอก”

“งั้นเหรอ” คนตัวโตแค่นหัวเราะ “หรือต้องเป็นมากกว่าพนักงานก่อนถึงจะยอมเล่า ขนาดเมื่อก่อนยังไม่ได้เป็นอะไรกัน เธอก็ยังเล่าให้ฉันฟังทุกเรื่องเลยนี่ แล้วตอนนี้จะมาเล่นตัวทำไมกัน”

“...”

“เงียบทำไมล่ะ”

“วิวหนาว อยากขึ้นแล้วค่ะ” มือบางดันแผงอกเอาไว้ก่อนเบี่ยงหน้าหนี ลมหายใจร้อนๆ เป่าเข้าที่ซอกคอนั้นทำให้วาริชาตัวสั่น แต่ยังโชคดีที่ชายหนุ่มยอมปล่อยตามความต้องการของเธอ ไม่รอช้ารีบขึ้นจากสระแม้ใจจริงอยากจะเล่นน้ำต่อก็ตาม

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จแล้วพอออกมาคนที่คิดว่ายังเล่นน้ำอยู่ ดันนั่งรออยู่ในห้องรับรองนั่นหมายความว่าจิณณ์อาบน้ำเสร็จก่อนเธออีก เมื่อร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอจึงรีบลุกขึ้นแล้วเดินมาหาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิม

แตกต่างจากเธอ...

“กลับเถอะ” จิณณ์คว้ามือวาริชาไปกุมเอาไว้แม้ไม่ได้รับความยินยอมจากหญิงสาว แต่มันไม่ใช่ปัญหาเพราะไม่ว่าอะไรที่เขาอยากได้มันก็ต้องได้

“ฝนตก” เดินมาไดถึงครึ่งทางจู่ๆ ก็ลงเม็ดมาแต่ไม่หนักเท่าไหร่ “จะลุยไปหรือว่ากลับไปนั่งในห้องนั้นดี”

“ลุยไปเลยก็ได้ค่ะ ดูท่าแล้วเดี๋ยวจะตกแรงกว่าเดิม” ไหนๆ ก็เดินมาแล้วอีกนิดเดียวก็จะถึงที่จอดรถ

“ตามใจ” เขาบอกแต่หยุดเดินก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกออก แถมยังเป็นฝ่ายสะพายกระเป๋าเป้เอาไว้อีก “มาหลบในนี้ อย่าให้หัวเปียกเดี๋ยวจะไม่สบาย ตัวเองป่วยง่ายจำไม่ได้หรือไง”

แล้วทำไมเขาถึงจำได้ล่ะ มันไม่มีค่าอะไรให้จิณณ์จดจำด้วยซ้ำ ยิ่งมาพูดทำเหมือนห่วงใยกันยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่ได้ แต่อย่างไรก็ยอมทำตามคำสั่งของเขา วาริชาจับปลายเสื้อเอาไว้ไม่ให้มันสะบัดไปตามแรงลม ส่วนจิณณ์ใช้สองมือกางเสื้อขึ้นด้านบนเพื่อบังฝนไม่ให้โดนศีรษะอย่างที่ว่า

“ไม่ต้องรีบเดินขนาดนั้น เดี๋ยวหกล้มไปจะเป็นเรื่อง” เท้าเล็กๆ ลดระดับให้ช้าลงเมื่อโดนตำหนิ เพราะอยู่ในสภาพแบบน้ำให้ต้องอยู่ใกล้กัน เขาอาจจะไม่รู้สึกอะไรแต่มันไม่ใช่กับเธอ

คนที่ยังตัดใจไม่ได้...แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม