บทที่ 8 8
“เอาน่า นาวมีวิธีของนาวแล้วกัน” เพราะคนอย่างวุฒิภัทรไม่กล้าขอคืนหรอก เธอรู้จักเขาดีและหลายปีที่ผ่านมาเธอจับจุดผู้ชายคนนี้ได้หมดแหละ “ส่วนอีกเรื่อง อีเด็กวิวมันใกล้จะไปแล้วล่ะ มันต้องไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ครั้งนี้คงไปนาน แต่ที่ดีกว่านั้นคือวุฒิรู้แล้วว่ามันแอบไปมาหาสู่กับจิณณ์ คงจัดการเร็วๆ นี้แหละ”
ชื่นถึงกับหัวเราะชอบใจ “แล้วทำไมแกปล่อยมานานขนาดนี้ แทนที่จะบอกมันไปเลย จะได้จัดการตั้งนานไม่ใช่ตอนนี้”
“ไปบอกแบบนี้เดี๋ยวเขาจะหาว่านาวใส่ร้ายน้องสาวเขาสิแม่ ถึงมันจะไม่ค่อยสนิทกับน้องมันเท่าไหร่ แต่มันก็รักและหวงอย่างกับอะไรดี ให้มันรู้เองแล้วลอบสังเกตแบบนี้แหละดีแล้ว”
“แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับแกวะ ถ้าอีเด็กนั่นมันโดนจับได้แล้วจะทำไม”
“ก้างชิ้นใหญ่ก็จะหมดไปไงแม่ มันนี่แหละที่เป็นก้างขวางคอชิ้นโตเลย”
“เดี๋ยวนะ แกกำลังหมายความว่า” นังชื่นปรบมือให้กับความร้ายกาจของลูกสาวตัวเอง แบบนี้สิเขาถึงเรียกลูกไม้ตกใต้ต้น
“ก็อย่างที่แม่ชอบพูดกรอกหูแหละ” นรารักษ์เหยียดยิ้ม อย่าหาว่าเธอเห็นแก่ตัวเลย ในเมื่อตอนนี้เธอยังมีสิทธิ์เลือก ก็ต้องเลือกสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดกับตัวเองไม่ใช่เหรอ
ตกค่ำในบริเวณที่จอดรถแถวตลาด วุฒิภัทรนั่งรอมาเกือบสามชั่วโมงแล้วและยังใจเย็นรอต่อไปก่อนที่จะแค่นหัวเราะออกมาเมื่อเห็นรถของจิณณ์ขับเข้ามาจอดที่เดิม
แน่ล่ะ...มันต้องมาส่งผู้หญิงของมันที่เดิมอยู่แล้ว
วุฒิภัทรลงจากรถแล้วเดินไปหาอดีตเพื่อนสนิทที่เพิ่งลงจากรถมาเหมือนกัน มันเป็นเรื่องจริงอย่างที่เขาว่าผู้ชายมักจะแตกหักเพราะเรื่องแอบรักผู้หญิงคนเดียวกัน
แต่เขาไม่ผิดในเมื่อนรารักษ์เลือกเขาเอง...
“ไง ไปเที่ยวมาเหรอ”
จิณณ์ชักสีหน้าเล็กน้อย เขาเกลียดมันไอ้ผู้ชายตรงหน้าที่ชอบท่าทางเย่อหยิ่ง ถ้ามันรู้ว่าน้องสาวตัวเองลับหลังนั้นวิ่งดอดมาหาเขาตลอดจะว่ายังไงนะ
“วีอยู่ที่รถก่อนแล้วกัน” บอกหญิงสาวข้างกายก่อนจะเดินไปอีกทาง แม้วีณาจะอยากรู้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแต่เธอไม่โง่พอที่จะเสนอหน้าเข้าไปยุ่ง วุฒิภัทรเองก็มีชื่อเสียงและอิทธิพลพอๆ กับจิณณ์ เพียงแต่เขาหันมาเอาดีทางด้านไร่ผลไม้ ส่วนจิณณ์นั้นได้ข่าวว่ามีธุรกิจในกรุงเทพฯ ด้วย เธอชอบแสงสีเมืองหลวงมากกว่าทำไร่ทำสวนที่นี่
“มีอะไร”
“คุยตรงนี้เลยแล้วกัน” วุฒิภัทรเหลือบมองด้านหลังเห็นจากไกลๆ จึงรีบเข้าประเด็น “ฉันอยากคุยกับแกเรื่องของวิว...น้องสาวฉัน”
จิณณ์กระตุกยิ้มเมื่อได้ยินแบบนั้น ความจริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะแอบหรือหลบซ่อนอะไรหรอก แต่ถ้ารีบเปิดเผยมันก็ไม่สนุก ดูเหมือนตอนนี้มันคงรู้เรื่องแล้วถึงได้วิ่งหามาเป็นหนูติดจั่น คงกลัวว่าเวรกรรมจะตามทันสินะ
“น้องสาวแกเหรอ เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ” วุฒิภัทรถึงกับชิ้นแค่นหัวเราะใช้ลิ้นดันกระทุ้งแก้ม ยิ่งมองยิ่งหมั่นไส้อยากจะแลกหมัดกับมันสักตั้ง
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าที่แกทำไปนั้นเป็นเพราะอะไร” เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกเหนือกว่ามัน “ถ้าไม่เรื่องของอาทยุตกับอาวรรณ ก็ต้องเป็นเรื่องที่นาวปฏิเสธแกแล้วมาคบกับฉัน แกคงแค้นที่นาวไม่เลือก” ดูเหมือนคำพูดของวุฒิภัทรจะจี้ใจจิณณ์ได้พอสมควรเพราะคนฟังถึงกับขบกรามแน่น
“แล้วไง !”
“ถ้าแกมาหลอกคบยัยวิวเพราะเหตุผลแค่นี้ก็หยุดซะ อย่ายุ่งกับน้องสาวฉัน” ฝ่ายตรงข้ามได้ยินแล้วถึงกับหัวเราะ เหมือนเป็นเรื่องขบขัน
“ไปบอกน้องแกเองดีกว่ามั้ง เด็กนั่นหลงฉันยังกับอะไรดี เลี้ยงน้องยังไงให้บ้าผู้ชายถามหน่อย” จิณณ์บอกเสียงยียวนรวมถึงใบหน้าที่คล้ายคนสะใจ
“ไอ้จิณณ์ !”
“น้องสาวแกน่ะ ฉันไม่ต้องกระดิกนิ้วด้วยซ้ำ ยัยนั่นก็แทบจะคลานเข้ามาหาอยู่แล้ว” คำพูดของเขาสร้างความโกรธให้กับวุฒิภัทรจนเลือดแทบขึ้นหน้า “ดูไปดูมาเหมือนเด็กใจแตกชอบกล แกว่าไหม”
คนที่มาทันได้ยินประโยคเมื่อครู่มันกำลังบาดลึกลงจิตใจของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของเขา วาริชามือไม้สั่นไปหมดเธอมาทันได้ยินทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ
“ได้ยินแล้วใช่ไหมวิว” จิณณ์หน้าเสียเมื่อได้ยินวุฒิภัทรพูดแบบนั้น เขาค่อยๆ หันหลังกลับไปไม่อยากให้เป็นอย่างที่คิด แต่มันเป็นเรื่องจริงเมื่อเห็นวาริชายืนมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ
“พี่จิณณ์...” เธออาจจะไม่เชื่อหากไม่ได้ยินกับหู จะไม่เชื่อหากว่าตัวเองตาบอดจะได้ไม่ต้องเห็นผู้หญิงอีกคนที่ยืนออกไปไม่ไกลจากตรงนี้ คนเดียวกับเมื่อช่วงสาย ๆ ที่นั่งรถออกไปกับจิณณ์
“มาได้ยังไง” มันคือคำถามที่ปัญญาอ่อนที่สุดเท่าที่เขาเคยถามออกไป ชายหนุ่มหัวเราะเยาะตัวเองออกมา นี่คงเป็นแผนของวุฒิภัทร
“พี่ไม่ได้โกหกใช่ไหม เรื่องจริงสินะ” วาริชาถามเสียงสั่นพร่า เธอมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด ที่แท้เขาก็มองเธอเป็นคนแบบนั้นมาตลอด
“จริง” ร่างสูงยอมรับโดยไม่แก้ตัวใดๆ
“ผู้หญิงคนนั้น...” วาริชาค่อยๆ เปล่งเสียงออกมา แม้ว่าหัวใจมันแทบจะร้าวราน “วิวคิดว่าวิวจำเธอได้นะ ที่ร้านวันนั้น” คนที่นั่งโต๊ะถัดไปและอาจเป็นวันนั้นที่เขาเริ่มสานสัมพันธ์กัน
หญิงสาวสบตาคนตัวโต ถึงไม่มีน้ำตาแต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่เจ็บ แววตาของเขามันเย็นชาเหมือนไม่รู้สึกผิดอะไรกับสิ่งที่ทำลงไป มือบางยืนกุมสร้อยคอตัวเองที่หยิบมาสวมใส่เมื่อเช้า เป็นสร้อยรูปตัววีที่เขาใส่กล่องของขวัญมาให้ ถ้าเธอมองไม่ผิดเธอตอนที่เดินผ่านรถของจิณณ์เธอเห็นผู้หญิงคนนั้นก็มีเหมือนกัน
แต่เป็นกำไรข้อมือซึ่งอักษรเป็นตัวเดียวกัน...
มันแทบขาดใจ...เขาคงไม่รู้บางทีอาจตั้งใจให้เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก
