บทที่ 12 เมื่อรักมาถึงทางตัน (3)
"ก็ทันตอนที่คุณพูดคำนั้นออกมานั่นไง ผมไม่คิดเลยว่าลับหลังผมคุณจะพูดมันออกมาจากปากได้"
ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้ สบตากับดากานดาเป็นอันรู้กันว่าให้พาหลานแยกตัวออกไปก่อน เขามีเรื่องจะคุยกับภรรยาเป็นการส่วนตัว
คล้อยหลังดากานดา ความเงียบก็มาห่มคลุม อารมณ์หึงหวงที่สามีไปเที่ยวทะเลกับน้องสาวโดยไม่บอก ทำให้ทิฐิในใจ อลินเพิ่มพูนมากขึ้น
"ผมเสียใจรู้ไหม ที่คุณพูดกับกานดาแบบนั้น"
"แล้วทีคุณล่ะคะ คุณไปเที่ยวทะเลกับเธอโดยไม่บอกลินสักคำ"
เพราะดากานดาไปด้วยเขาจึงไม่อยากบอก กลัวว่าจะเป็นปัญหา แล้วก็เป็นปัญหาจริงๆ เมื่อหล่อนรู้ในท้ายที่สุด
"ผมมาหาคุณในวันนี้ไม่ได้มาชวนทะเลาะ แต่...ผมจะมารับคุณกลับบ้าน"
ปราชญ์ยอมเป็นฝ่ายอ่อนลงก่อน หากแต่ไม่อาจทำให้ทิฐิในใจอลินจางลงไปได้ เรื่องซื้อบ้านกับลงทุนอสังหาฯกับเพื่อนเขายังไม่ยอมเอ่ยถึง ทั้งเรื่องที่เขาทำแต่งานจนไม่มีเวลาให้ ก็มาเจอเรื่องใหม่ระหว่างเขากับดากานดา นั่นทำให้อลินคิดไปไกล กลัวว่าหากคืนดีด้วยแล้วก็จะเข้าสู่วังวนเดิมๆ น้ำเสียงออกแนวหาเรื่องจึงเอื้อนเอ่ยผ่านปาก
"ลินอดคิดไม่ได้ คุณใกล้ชิดกับกานดาแบบนี้ อดคิดไม่ได้ว่าคุณกับเธอมีอะไรกันหรือยัง!"
"บ้าเหรอลิน! นั่น...น้องสาวผมนะ"
"คุณก็รู้อยู่แก่ใจ นั่นไม่ใช่ในสายเลือดเดียวกัน"
"ผมก็ไม่ได้มั่วขนาดนั้น ผมมีเมียแล้ว จะทำแบบนั้นได้ไง"
"ลินไม่อยากจะเชื่อ ยิ่งคุณไปทะเลด้วยกันแบบนี้ มันจะเหลือเหรอคะ!"
"ทุเรศมากๆ เลยนะลิน ที่คุณคิดแบบนั้น"
อารมณ์ของปราชญ์เริ่มคุกรุ่น เมื่อหล่อนยัดเยียดข้อหาที่เขาไม่ได้ทำ ที่สำคัญ เขาไม่ได้คิดอะไรกับดากานดาในเชิงชู้สาวแม้สักนิดเดียว
"กลับไปเถอะค่ะ ลินไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีกต่อไปแล้ว"
"วันนี้ผมตั้งใจจะมาคุยกับคุณดีๆ ตั้งใจจะพบกันครึ่งทางกับความต้องการของคุณ แต่...ดูท่าว่าผมจะเสียเวลาเปล่า เพราะดูแล้วคุณไม่พร้อมที่จะจับมือร่วมกันเดินไปข้างหน้ากับผมอีกแล้ว บอกตามตรง...ผมเริ่มท้อแล้วล่ะลิน ผมเหนื่อย...เหนื่อยที่จะวิ่งทำตามความต้องการของใคร"
"นั่นไงคะ ที่คุณเหนื่อย ก็เพราะความรู้สึกที่คุณมีกับลินนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว คุณเปลี่ยนไปค่ะปราชญ์ คุณไม่อาจเติมเต็มสิ่งที่ลินต้องการได้"
"เมื่อแรกที่เราเจอกัน คุณรักผมเพราะอะไร ยังจำได้ไหม...ยังจำได้ไหมวันแรกที่เราเจอกัน ยังจำได้ไหม…คืนแรกที่เราได้นอนจับมือกัน"
"....."
"ผมชักสงสัยเสียแล้ว บางที...ที่คุณอยากหย่ากับผม ไม่ใช่เพราะเหตุผลร้อยแปดที่คุณยกมาอ้างหรอก แต่เป็นเพราะวันนี้คุณหมดใจจากผมแล้ว คุณไม่รักผมอีกต่อไปแล้ว ไม่อย่าง นั้น คุณคงไม่คิดยัดเยียดเรื่องนั้นให้ผมเป็นฝ่ายผิดหรอก"
"ปราชญ์!"
"ผมเสียใจที่ผมซื่อสัตย์กับคุณมาตลอด ไม่เคยคิดนอกใจ แต่...คุณกลับตอบแทนความรักที่ผมมีให้คุณแบบนี้...ก็ได้ลิน...ในเมื่อคุณยืนยันที่จะหย่า ผมก็จะเลิกพยายามอีกต่อไปแล้ว ผมจะหย่าให้คุณโดยเร็วที่สุด หลังจากที่...ผมเคลียร์เรื่องสิ่งที่คุณสมควรจะได้เรียบร้อยแล้ว!"
ความอัดอั้นใจผสานความเหนื่อยล้า ประกอบกับความขุ่นเคืองเรืองที่อลินพูดใส่ดากานดา ทำให้ปราชญ์ตัดสินใจจบทุกสิ่ง เขามองหน้าหล่อนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหันหลังเดินจากมาด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบโดยไม่คิดจะหันหลังกลับไปมองอีก...ในวันนี้เขามั่นใจแล้วว่า อลินต้องการหย่าขาดจากเขาเพราะใจหมดรักที่เคยมีให้ และเขาควรจะปล่อยหล่อนไปเสียที ให้หล่อนไปเริ่มต้นใหม่กับคนที่คู่ควร...
"ไปกันเถอะกานดา กลับบ้านเรา"
ดากานดางุนงงเมื่อจู่ๆ ปราชญ์ก็ปราดเข้ามาคว้าข้อมือหล่อนเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเดินตรงเข้าไปหาแม่ยาย ไหว้ลาท่านแล้วรับลูกชายมาอุ้มเอาไว้ ท่ามกลางความตกใจของอนงค์ว่าเกิดอะไรขึ้น ในขณะเดียวกัน อลินก็เดินตามเข้ามาสมทบ
"ปล่อยเขาไปเถอะค่ะคุณแม่ เราคุยกัน...เรียบร้อยแล้ว..."
อลินสูดลมหายใจเข้าออกให้ลึก จ้องหน้าสามีตาเขม็ง หล่อนตามมาทันเห็นภาพที่เขาคว้าข้อมือดากานดาเพื่อไปจากตรงนี้ นั่นยิ่งตอกย้ำความเชื่อในใจ
ปราชญ์พยักหน้าให้ดากานดาพาลลินเดินตามออกไปข้างนอก แววตาซ่อนความเจ็บปวดเหลือบสบตากับภรรยา ไม่มีแม้รอยยิ้มแทนคำลา...อลินมองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ อุ้มลูกเดินไกลห่างออกไปเรื่อยๆ ข้างกายคือดากานดาที่จูงมือลูกสาวของหล่อนกลับไป ความรู้สึกร้องบอก วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เขาและหล่อนจะได้คุยกัน
