บทที่ 15 ความเจ็บปวดที่งดงาม (3)

เสียงหล่อนออดอ้อนน้ำตารื้น ขณะที่อุ้งมือแกร่งยังคงกดท่อนขาเรียวเอาไว้ ดากานดาขบกรามแน่นเบือนหน้าไปทางอื่น ได้แต่นั่งนิ่งอย่างยอมจำนน ปล่อยให้คุณหมอทำแผลให้อย่างเงียบๆ ช่วงเวลานั้นมีความรู้สึกหลายอย่างประเดประดังเข้ามาจนรู้สึกสับสน ทั้งความรู้สึกปลื้มปริ่มอยู่ในหัวใจที่เขาลงทุนทำแผลให้ด้วยตัวเอง ...