บทที่ 97 ฟ้าหลังฝน (5)

ปราชญ์ครางอยู่ในลำคอเมื่อยามบดขยี้ริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่ม เขาจูบจริงจังบดเคล้าอย่างหิวกระหายคล้ายกับลืมไปว่ามีสายตาหลายคู่เฝ้ามองอยู่ สองมือเล็กยันไว้กับแผงอกกว้างเมื่อแรงบดเคล้านั้นแสนหน่วงหนัก จูบ...ที่ทำเอาเจ้าสาวอ่อนระทวยยืนหอบหายใจเพราะไร้ซึ่งอากาศ ท่ามกลางแสงไฟสาดส่องอยู่กลางฟลอร์ ทุดคนยืนตะลึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ