บทที่ 21 อ้อน ได้ อาย อด

หลายชั่วโมงผ่านไป รอยฟกช้ำบริเวณหน้าท้องของแทนไทเริ่มเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีแดงอมม่วง ผมจึงเอาผ้าห่อน้ำแข็งมาประคบให้

“โอ๊ะ!” แต่ดูเหมือนคนเจ็บจะเริ่มรู้สึกตัวแล้ว จึงได้ร้องออกมาเสียงหลง

“เจ็บเหรอ?” ผมว่าผมเบามือที่สุดแล้วนะครับ แต่คนเจ็บก็ขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับอาการกะพริบตาเพื่อไล่แสง ก่อนจะเปิดเปล...