บทที่ 57 เป็นคนน่ารัก

ผมนอนมองใบหน้าขาวเนียนของคนที่กำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดอย่างมีความสุข มองอยู่อย่างนั้นอยู่แสนนานจนเจ้าของมันเริ่มรู้สึกตัว

“อรุณสวัสดิ์ครับ ที่รัก” ผมรีบกล่าวทักทายเมื่อเจ้าของใบหน้าที่กำลังงัวเงียเงยขึ้นมาสบสายตา

“ได้หลับหรือยัง?” ก่อนจะถามออกมาอย่างห่วงใย

ผมยิ้มให้ก่อนจะค่อย ๆ ส่ายหน้า

“ทำไมไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ