บทที่ 95 เฮียสองของแทนไท

ครูใจดีออกมาตามพวกเราไปกินข้าว เด็กคนอื่น ๆ รีบวิ่งกรูกันเข้าไปในบ้านด้วยความหิว เหลือเพียงผมคนเดียวเท่านั้นที่ความหิวโหยทำอะไรผมไม่ได้เลย ไม่เหมือนเจ้าของใบหน้าหวานที่กำลังนั่งเกากีตาร์พร้อมกับเงยใบหน้ามามองผมด้วยสายตาเอ็นดู

“ไม่ไปกินข้าวกับเพื่อนเหรอ เดี๋ยวเพื่อนกินหมดก่อนพี่ไม่รู้ด้วยนะ”

“ผมยัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ