บทที่ 28 เพื่อน

เพราะแผลที่เท้ายังไม่หายสนิท ผมก็เลยถูกสั่งให้หยุดงานที่ร้าน The Thirsty3ties Café แต่คนสั่งกลับหายเงียบไปเลย ไหนบอกว่าจะรีบตามมาไง

ผมได้แต่น้อยใจ นอนเหงาอยู่ที่ห้องคนเดียวตอนที่โรมันไปทำงาน

แต่วันนี้ไม่เหงาแล้วละครับ เพราะพ่อของผมกับน้ารัตนาแม่ของโรมันมาเยี่ยมถึงที่หอพัก

“พ่อไม่ต้องเป็นห่วงน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ