บทที่ 42 น่ารักจัง

ผมเดินตามกลิ่นหอมของอาหารลงมาจากห้องนอนชั้นบน หลังจากตื่นมาลำพังบนเตียงกว้างอย่างไร้เงาของคุณปานเทพ

สงสัยอยู่ในครัวมั้งครับ ผมเดินตามกลิ่นนั้นไปจนได้พบกับคนต้นเหตุที่สร้างกลิ่นอบอวลไปทั้งบ้าน

“พี่โยชิ!”

“ตื่นแล้วเหรอครับคุณโปรด หิวหรือยังครับ”

แอบผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ใช่คนที่คิด ผมกวาดสายตากลับไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ