บทที่ 44 นวดเนิบนาบ

“ขอโทษที่ทำให้ตื่น” เจ้าของร่างที่ทำให้ฟูกยุบตัว ยื่นมือมาเกลี่ยแก้มของผม ผมรีบกุมมือนั้นไว้ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

“กินอะไรมาหรือยังครับ? หิวมั้ย?”

“อืม… ก็นิดหน่อย” ใบหน้าอิดโรยพยักหน้าน้อย ๆ คำว่านิดหน่อยไม่น่าจะจริงเท่าไร

“รีบไปอาบน้ำนะครับ เดี๋ยวผมอุ่นอาหารให้” ผมรีบเสนอ แต่คนตัวโตไม่ซื้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ