บทที่ 6 ของขวัญ
“ขอบคุณครับพ่อ โปรดก็รักพ่อครับ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ”
ผมวางสายจากพ่อที่โทรมาอวยพรวันเกิด และสัญญาว่าจะกลับไปหาและไปทำบุญด้วยกันในวันพรุ่งนี้
เพราะบ้านกับมหาวิทยาลัยค่อนข้างไกลกันมาก ผมเดินทางไปกลับไม่สะดวกนัก จึงขอมาอยู่หอพักโดยแชร์ห้องกับโรมัน วันอาทิตย์ถึงจะกลับไปหาพ่อ หรือไม่บางครั้งช่วงกลางสัปดาห์ก็อาจจะวาร์ปไปบ้างถ้าอาจารย์ยกคลาส เพราะกลัวว่าพ่อจะเหงา แต่ช่วงหลังข้างบ้านมีคนย้ายมาอยู่ใหม่ มีเด็กตัวเล็กวัยน่ารักมาเล่นกับพ่อ ก็พอให้หายเหงาไปได้บ้าง
“กลับกันยังโปรด” โรมันสะพายกระเป๋าเดินออกมาจากร้าน เตรียมตัวจะกลับหอพักกัน
“ขอบใจนะโรม” ผมยังซาบซึ้งไม่หาย เรื่องที่โรมันกับแก้วใสจัดเซอร์ไพรส์วันเกิดให้ ผมสนุกและมีความสุขมากเลยละครับ พี่แก้วไวน์ก็ใจดี ปิดร้านก่อนเวลา เปิดคาราโอเกะร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน กว่าสองชั่วโมงถึงจะแยกย้าย อาหารการกินไม่ต้องพูดถึง พี่นะโม พี่ปู น้องแพม และป้ายูแม่บ้านช่วยกันจัดการอย่างขะมักเขม้น ส่วนเครื่องดื่ม ใครอยากดื่มอะไรก็ทำกันเองครับ ก็ร้านเราเป็นคาเฟ่นี่นา
“เออ มึงไม่ต้องมาทำตาซึ้งเลย เพราะเป็นมึงกูถึงทำให้ มึงก็รู้ว่ากูแม่งดิบ ๆ เถื่อน ๆ ไอ้เรื่องเซอร์ไพรส์แบบนี้ไม่ใช่ทางกูเท่าไร แต่กูรู้ว่ามึงชอบ” โรมันไม่ใช่คนโรแมนติกครับ นี่เป็นครั้งแรกมั้งที่มันทำเรื่องแบบนี้สำเร็จ หลอกผมซะแนบเนียนเลยละครับ
“กูรู้ ถึงได้ซาบซึ้งไง กูรักมึงนะโรม” ผมรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ ครับ โรมันมันเป็นเพื่อนรักของผม
“มา กูจูบที” แล้วมันก็ดึงร่างผมเข้าไปกอด ยื่นปากจู๋ ๆ มาเตรียมจะจูบ
“สัด! โรม ปล่อยยย” ผมเอนกายหนีจนแทบหงายหลัง สองมือก็ดันใบหน้าของมันจนสุดแรง
“น่านะ เมียจ๋า ผัวขอจูบหน่อย”
“ไม่ปล่อย กูต่อยนะ ปล่อยยยยย ไอ้โรมมมมม”
มันไม่ยอมปล่อย แต่ผมก็สลัดมันหลุดจนได้ ก่อนจะวิ่งหนีออกมาไกล ๆ เพื่อความปลอดภัย
พลั่ก!
แต่แล้ว ผมก็รู้สึกว่าร่างของผมปะทะเข้ากับกำแพงเนื้อหนังของใครบางคน
“พี่โยชิ!”
“คุณโปรด หนีอะไรมาครับเนี่ย ระวังหน่อย เดี๋ยวก็หกล้มหรอกครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
พี่โยชิหัวเราะอย่างเอ็นดู เพราะตอนนี้หน้าของผมคงจะเหวอมาก ก็ผมตกใจนี่ครับ นี่มันจะห้าทุ่มแล้ว พี่โยชิไม่น่าจะมาอยู่ตรงนี้ได้นะครับ
“พี่โยชิมาหาผมเหรอครับ ทำไมมาดึกจัง ไม่เห็นโทรบอกก่อน”
“ก็เห็นสนุกอยู่กับเพื่อน ๆ พี่ก็เลยไม่อยากขัดจังหวะน่ะ”
“แสดงว่ามาถึงนานแล้วเหรอครับ”
“ก็เวลาปิดร้านนั่นแหละครับ”
“ฮะ? แล้วทำไมไม่เข้าไปล่ะครับ รอทำไมตั้ง 2-3 ชั่วโมง” ผมรู้สึกผิดมากเลยครับ ที่ทำให้พี่โยชิรอนานขนาดนั้น
“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่แจ้งนายแล้ว นายสั่งให้รอ”
“หมายความว่ายังไงครับ?” ใจผมหล่นลงไปถึงตาตุ่ม ขนาดรู้ว่าพี่โยชิรอ ผมยังรู้สึกผิดขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าคุณปานเทพนั่งรออยู่ในรถ
ผมมองเลยไปที่รถหรูสีดำคันคุ้นตาด้วยใบหน้าซีดเผือด
“นายไม่ได้มาด้วยหรอกครับ”
เฮ้อ! ผมพ่นลมออกมา ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย
“แต่นายให้มารับคุณโปรดครับ”
“รับผม ไปไหนเหรอครับ?”
“นายสั่งให้พี่มารับคุณโปรดไปส่งที่คอนโดของนายน่ะครับ แต่อย่าถามนะว่าไปทำไม อันนั้นเอาไว้คุณโปรดถามนายเองก็แล้วกัน”
คุณปานเทพให้พี่โยชิมารับผมไปส่งที่คอนโดอย่างนั้นเหรอครับ หรือว่า?...
