บทที่ 62 โดนรุมแกล้ง

ผมถูกส่งขึ้นมานอนแผ่อยู่ท้ายเรือในอีกไม่กี่วินาทีถัดมา แต่ผมไม่กล้าลืมตาขึ้นมามองคนรอบข้างเลยครับ เพราะผมคิดว่าผมแสดงไม่เก่ง กลัวว่าจะโป๊ะแตกขึ้นมาละแย่เลย ผมก็เลยแกล้งตายแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่อคินคนต้นคิด

เสียงพี่อคิน : “โปรด! โปรด!”

ผมรู้สึกถึงแรงเขย่าที่หัวไหล่ทั้งสองจากมือของพี่อคิน ก่อ...