บทที่ 90 ช่วยจูบปลอบผมที

“คุณหนึ่ง ไม่ ม่ายยย!!!”

ร่างสูงสะบัดมือผมจนหลุดแล้วก็เดินจากไป ผมได้แต่ยืนมองแผ่นหลัง เสียงสั่งของเจ้าของมันยังดังก้อง ‘ถ้าไม่หยุดร้องก็ไม่ต้องมาให้เห็นหน้า!!!’

ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวจนมองไม่เห็นร่างสูง ผมยิ่งสะอึกสะอื้นหนักอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ที่ผ่านมาคุณปานเทพก็ใจอ่อนยอมอภัยง่าย ๆ เพียงแค่ผมน้...