บทที่ 92 เรียนจบเสียที

มื้อเที่ยงวันนี้ผมตั้งใจว่าจะไม่กิน เพราะข้าวต้มปลาน่าจะยังอยู่ในกระเพาะ แต่พอเห็นเมนูที่เชฟจอห์นเสิร์ฟให้ทั้งสามคน ดูเหมือนกระเพาะของผมก็ว่างขึ้นมาทันทีเลยครับ

โค-ตะ-ระ ล็อบสเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าทำเอาผมน้ำลายสอ

“แฮ่! น่ากินจังครับ” ผมส่งสายตาอ้อนเชฟเป็นเชิงว่าเอาแบบนี้อีกที่

เชฟจอห์นโค้งศีรษะให้ทั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ