บทที่ 99 เรื่องที่ไม่เข้าใจ

“แล้วของคุณหนึ่งล่ะครับ” ผมมองหน้าคนที่ลากเก้าอี้มานั่งใกล้ ๆ อย่างแปลกใจ ว่าทำไมอาหารเช้ามีแค่ที่เดียว

“ยังไม่หิวน่ะ” คนตัวใหญ่ปฏิเสธที่จะรับมื้อเช้า ก่อนจะตักข้าวต้มขึ้นเป่าจนควันหายแล้วยื่นมาให้ถึงปากของผม

ผมรีบอ้าปากงับอย่างว่าง่าย “อื้อ อร่อยจังครับ” แล้วก็เอ่ยอย่างเอาใจ

“อร่อยก็กินเยอะ ๆ”

...