บทที่ 12 [11]

[11]

“ยอมย้ายก็ได้ครับ”

เสียงแก้วเจียระไนราคาแพงแหวกอากาศก่อนจะกระทบเข้ากับผนังห้องโถงหรูหราของคฤหาสน์ภัทรวรเมศจนแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย เสียงหวีดร้องอย่างบ้าคลั่งดังกังวานสะท้อนไปทั่ว บรรดาสาวใช้ต่างพากันยืนตัวสั่นและก้มหน้าหลบมุมด้วยความหวาดกลัว น้ำหวานในสภาพที่มาสคาร่าเลอะเปรอะเปื้อนใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ