บทที่ 100.

มุมมองของเดแคลน

จะไม่โกหกเลยว่า ข้าเองก็อยากฟังนางเล่นเหมือนกัน เพราะอย่างนั้นพอทุกคนเกลี้ยกล่อมนางได้สำเร็จ ข้าก็ดีใจไม่น้อย

ทาเลียลุกขึ้นแล้วเดินไปที่เปียโน ซึ่งตั้งอยู่มุมห้องตรงข้าง ๆ พวกเรานี่เอง พวกเราจึงขยับกันไปทางนั้นของโต๊ะ เพื่อให้นั่งใกล้นางมากขึ้น

แล้วนางก็เริ่มบรรเลง

(นูโวเล บีอังเค - ...