บทที่ 232.

มุมมองของธีโอ

พอถึงเวลาอาหารเย็น ฉันก็อุ้มน้องสาวคนเล็กขึ้นมานั่งบนตัก

ฉันคิดว่าทุกคนคงเข้าใจอีกครั้งว่าฉันต้องการแฝดของฉัน และตอนนี้ในเมื่อเธออยู่ในอ้อมแขน อยู่บนตักของฉันแล้ว คืนนี้เธอก็จะอยู่ตรงนี้ไปจนกว่าจะถึงเวลานอน

ระหว่างมื้อเย็น ฉันแค่กอดแฝดของตัวเองแน่นๆ แล้วค่อยๆ ตักอาหารเข้าปากเป็นครั้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ