บทที่ 43.

มุมมองของเคย์เดน

ทาเลีย: ‘ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้กินข้าวร่วมกับพวกเขา แล้วช่วงเดียวที่ฉันได้กินในระหว่างอายุ 9-13 ก็คือตอนที่ฉันไป “ทำงาน” หลังจากเจ้าของย้ายออกไป ฉันก็ไม่มีทางหนีอื่นอีกแล้ว เพราะงั้นหลังจากนั้นฉันก็ไม่ถูกอนุญาตให้พูด นั่นแหละเหตุผลที่ฉันไม่พูด เพราะมันถูก “ซ้อม” จนฝังหัวฉันไปแล้วว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ