บทที่ 71 ยืนยันคำเดิม

“คุณชนา” พอได้ยินเสียงคนเป็นสามี กชมนรีบเปลี่ยนสีหน้าในพลัน เดินไปกุมมือคนป่วยพร้อมบีบน้ำตาให้น่าสงสาร

“ป๊า พาแม่มุกกลับบ้าน” เมฆกับหมอกร้องไห้ตามคนเป็นแม่ บอกพ่อเสียงสะอื้น ไม่ได้กลัวแต่ไม่อยากให้แม่อยู่ใกล้ยายปีศาจใจร้ายอีกแล้ว

“กลับบ้านของเรากันเถอะมุก” วราปาดเช็ดหยาดน้ำตาที่อาบแก้มนวล โอบไหล่ที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ