บทที่ 14 ..ชอบพี่เเล้วหรอ 1/3
[SPEAK PART :: OUNGPAO]
1 ชั่วโมงผ่านไป
ผมนั่งรอพี่เคนเข้าในห้องครัวพร้อมกับเจ้าชีสเค้กก้อนเเรกของวันนี้ หน้าตาอาจจะไม่น่ากินเท่าไหร่เเต่ผมว่ามันดีกว่าคุ้กกี้เมื่อสองวันก่อนเยอะเลยเเหละ ไม่ใช่อะไรหรอกผมเเค่อยากตั้งใจทำมันออกมาให้ดี เพราะที่ผ่านมาผมเห็นหน้าพี่เขาชิมเเล้วเเหยะอย่างบอกไม่ถูกเเต่เขาก็ไม่ได้ตำหนิหรือว่าอะไรเเรงมากนักทั้งๆ ที่รสชาติโคตรห่วยบรม
เเล้วนี่ผมก็นั่งรอเจ้าตัวมาจะเกือบสองชั่วโมง ก่อนที่เขาจะออกไปกลับผู้หญิงหน้าตาสวยๆ ไม่พ้นเด็กๆ ในสต็อกล่ะสิท่า ผมไม่ได้อยากจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของใคร เเต่ถ้าผมจับได้ว่าเขากำลังจะหลอกฟันเพื่อนผมล่ะก็ผมคงปล่อยไปไม่ได้
'เห็นพี่เเล้วใช่มั๊ย'
"ฮึ้ย~..ขนลุกชะมัด"เเค่คิดถึงคำพูดเเปลกที่ชวนผมคิดลึกเเล้วการกระทำของเขายังเเปลกคนอีกต่างหาก
เรื่องเมื่อตอนเช้าที่มหาวิทยาลัยถูกเเชร์ไปทั่วเลยเเละเขาก็คงจะดังกระฉ่อนไม่น้อยเลยล่ะผมว่า เเละไอ้การที่ผมขอโทาเขาไปเเบบนั้นมันถูกเเล้วเเหละ ช็อคโกเเลตนั่นเป็นของเขาผมพึ่งได้รู้จากเพื่อนของเขาเอง เขาเป็นคนเข้ามาถามผมเองว่าได้รับช็อคโกเเลตจากพี่เคนหรือยัง ผมถึงกับเงิบเเละนึกย้อนไปว่าทำไมพี่เคนต้องโกรธขนาดถึงเอาไปทิ้ง
ถึงบางอ้อก็ตอนนั้นเเหละครับ = =
'คืนนี้ก็นอนค้างที่ห้องพี่สักคืนสิครับ เเล้วเดี๋ยวจะบอกว่าอยากได้ ..อะไร'
"จะบ้าตาย"
ยิ่งคำพูดเมื่อเย็นของคนหื่นนั่นยิ่งทำให้ผมหัวร้อนไม่น้อย อย่าหวังว่าจะได้ในสิ่งที่เขาหวังเลยเหอะ เเค่มองตาก็รู้นิสัยเขาเเล้วว่ากำลังคิดอะไรชั่วๆ อยู่
ถ้าผมเป็นนายพราน ผมจะใช้ธนูยิงเสือเเบบเขาให้ตายคาที่ไปเลย หึ!
"คุณคะเดี๋ยวร้านจะปิดเเล้วนะคะ.. เชฟเคนไปไหนเนี่ย"
"ครับ เเล้วเชฟเคนไปไหน? "ผมเลิกคิ้วถามพนักงานเสิร์ฟผู้หญิงเธอเดินเข้ามาบอกผม ตอนนี้ผมอยู่เเต่ในครัวเลยไม่ได้ออกไปดูว่าด้านนอกตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เเต่ปกติพี่เคนเขาจะอยู่สอนผมจนกว่าเขาจะบอกเลิกคลาสนะ ทำไมวันนี้หายหัวหายตัวไปไหนของเขาวะ
"ร้านจะปิดเเล้วค่ะ เชฟเคนออกไปข้างนอก ไม่รู้ไปไหน ..ยังไงอีกสิบห้านาทีจะปิดเเล้วนะคะ"
"ครับ ผมจะรีบเก็บของให้"
ผมตอบกลับก่อนจะรีบเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ไปล้างทำความสะอาดเเล้ววางมันเก็บเข้าที่เดิม หรือว่าพี่เเกจะหนีไม่ยอมมาชิมชีสเค้กที่ผมทำให้ มันไม่ใช่อ้วกหมานะว้อย กินได้ไม่ตายหรอก!
หลังจากที่ผมเก็บข้าวของ กว่าจะล้างเสร็จปาไปเกือบจะครึ่งชั่วโมง เเม่ครัวที่นี่กลับไปตั้งนานเเล้วเเหละผมเลยต้องมายืนล้างเองทั้งหมด สงสารตัวเองเหลือเกินตอนนี้ - -
ผมเดินออกมายืนหน้าร้านพร้อมกับมองชีสเค้กในถุงที่ตัวเองเป็นคนทำสายตาละห้อย ผมชิมเเล้วมันก็ไม่ได้ประหลาดเกินไป เเต่ผมอยากให้เชฟเคนมาลองชิมมากกว่า ไม่รู้ป่านนี้พี่เเกไปเเทรกเเผ่นดินอยู่ส่วนไหนของโลกก็ไม่รู้ เบอร์ติดต่อก็ไม่มี เเล้วเเบบนี้ผมกลับบ้านได้เลยมั๊ยเนี่ย เพราะเขาเป็นคนบอกเองว่าจะกลับมา ต้องกลับมาสิวะ! ผมถือเรื่องนี้สำคัญเลยนะลั่นวาจาออกมาเเล้วก็ต้องรับผิดชอบเนี่ย
ถึงจะปากหมาเเต่ผมก็รู้จักว่ามารยาทเเละบุญคุณที่เขามีต่อผมหรอกน่า เพียงเเค่หมันไส้เวลาเจอเขาเท่านั้นเอง
"ฝนตกอะไรตอนนี้วะเนี่ย"
ผมบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยื่นมือออกไปรองน้ำฝนที่กำลังตกลงมาปอยๆ เมื่อวานพกร่มมาล่ะไม่ตก พอวันนี้ลืมเอาร่มมาเทกระจาดเลยนะครัล เเหม่ = =
"โวย เมื่อไหร่จะมาวะเนี่ย ..รออยู่นะว้อยยย! อย่าให้หงิด"
ผมนั่งลงยองๆ พร้อมกับก้มหน้าซุกเข่าตัวเอง เสียงฝนยังดังกระทบพื้นต่อเนื่องเเล้วก็กระเซนมาโดนผมซะด้วยสิ ถ้าผมเกิดเป็นปอดบวมตายขึ้นมา พ่อจะมาเป็นผีบีบคอเขาให้ตายตามด้วยเลยคอยดู
15 นาทีผ่านไป
"ฝนจ๋าหยุดที พี่อยากกลับบ้าน"
25 นาทีผ่านไป
"ไอ้พี่เวร! เวลาสะกดไม่เป็นหรือไงวะ เวลาในภาษาอังกฤษ TIME ที ไอ เอ็ม อี โว้ย! Fuck!!! "
45 นาทีผ่านไป
"จะให้โอกาส จะนับหนึ่งถึงพัน ถ้ายังไม่มา.. ตายซะ!!! "
1 ชั่วโมงผ่านไป
"โว้ย! ไอ้บ้าเอ้ย ให้มานั่งรอเป็นชั่วโมงหายหัวไปไหนวะเห้ย! ย้ากกกกก!!! "
พอกันทีผมอดทนรอเขามามากพอละ ไม่รอเเม่งละโว้ย! เจ้าตัวหายไปไหนของเขาวะ ป่านนี้รถเมล์ผมหมดเเล้วมั้งมัวเเต่ไปทำอะไรอยู่ อย่างน้อยๆ บอกคนที่ร้านไว้ก็ดีคนจะได้ไม่คอย ผมเกลียดการรอคอยมากที่สุดเลย เหมือนผมปล่อยเวลาที่มีค่าของผมให้กับคนที่ไม่เห็นค่าเเบบเขา!
เคนตะ รุ่นพี่ปริญญาโท คณะคหกรรม เขาต้องรับผิดชอบ!
"อย่าให้เจอตัวนะโว้ย บอกก่อนเลย"
"อั่งเปา.."
"พี่เคน"
