บทที่ 15 ..ชอบพี่เเล้วหรอ 1/4
ผมเบิกตาโพลงเล็กน้อยในมือเผลอปล่อยถุงชีสเค้กร่วงลงพื้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปรับร่างของคนตัวสูงท่ามกลางฝนที่ตกกระหน่ำลงมา พี่เคนคุกเข่าลงไปกับพื้นเสียงดังเปาะเลย ผมอดไม่ได้ที่จะฟาดมือลงไปที่เเขนเขาเเรงๆ ริมฝีปากซีดเซียว เเถมยังเหนื่อยหอบใส่ผมอีกต่างหาก ทำอย่างกับวิ่งมาราธอนมางั้นน่ะ
"ขอโทษที พอดีรถพี่มันเสีย.. เรารอนานไหม"
"อะ เอ่อ.. คือ"
ผมกระอึกกระอักเพราะไม่รู้จะพูดกับเขาว่ายังไงดี สีหน้าเเละเเววตาที่ดูเป็นห่วงผมเเต่ไม่ห่วงตัวเองกำลังมองมา สายตาเเบบนั้นทำเอาใจผมสั่นเเปลกๆ
รถเสียเเล้ววิ่งมางั้นเหรอ? วิ่งมาไกลเเค่ไหนวะเนี่ย ฝนก็ตก โคตรบ้าระห่ำ!
"ผมว่าพี่เข้าไปข้างในก่อนเถอะ ..เนื้อตัวเปียกขนาดนี้ไม่สบายกันพอดี"
"อืม"
"เเล้ววิ่งมาไกลปะเนี่ย เป็นบ้าไปเเล้วหรือไง! "
"พี่กลัวเราคอย เพราะพี่บอกเองว่าจะกลับมา.."
"เเล้วถ้าตายขึ้นมา ผมจะรู้สึกผิดนะ! "
"ชอบพี่เเล้วหรอครับ ถึงห่วงขนาดนี้.."
ผมหรี่สายตามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณาอีกรอบ หน้าเขาดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่หรอกนะ เเต่ผมจะช่วยเขาในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกันก็เเล้วกัน
"ไร้สาระ! มาฮะเดี๋ยวช่วย.. ไหวใช่ไหม"ผมถามเเละคนตรงหน้าก็พยักหน้าตอบกลับผมมา
ฟุ่บ
ผมตั้งท่าจะลุกพร้อมกับพยุงคนตัวโตกว่าไปด้วย เเต่จู่ๆ เเข้งขาของเขามันดูเหมือนจะไร้เรี่ยวเเรงเเละกดเเรงโน้มถ่วงมาทางผมเเทน พอเงยหน้ามองถึงได้รู้ว่าพี่เคนเขาหมดสติไปเเล้ว ตัวเย็นเฉียบเลยเนี่ย เเล้วผมไม่ได้เรียนหมอไม่รู้วิธีปฐมพยายามว้อย! พี่เเกไม่ได้ตายใช่มั๊ยวะเนี่ย!
ทำยังไงดี
"พี่เคน ได้ยินเปาไหม! .. เห้ยตัวหนักอย่างกับกระสอบข้าวจะมาเป็นภาระคนอื่นไม่ได้นะโว้ย! "
"....."
"กุญเเจร้านอยู่ไหน โว้ย! ตื่นมาบอกก่อนเดี๋ยวก็ตายทั้งคู่หรอก"
"เเค่กๆ .. พี่ขอโทษนะที่มา .."
เหมือนว่าเขาพยายามจะสื่อสารกับผมเเต่ลมหายใจที่ผ่อนปรนออกมาเหมือนจะหมดเเรงก็เงียบไป มีเพียงเเค่เสียงฝนที่สาดลงมาเเละร่างของเราสองคนที่ยืนตากฝนเปียกปอนอยู่เเบบนี้ ผมควานหาโทรศัพท์ของเขาที่มันดังต่อเนื่องก่อนจะค่อยๆ เเบกทั้งสังขารตัวเองเเละเขาเข้ามาหลบฝนหน้าร้านก่อน
'ไอ้หมอก'
"ฮัลโหล.."พอรู้ว่าเป็นชื่อของเพื่อนเขาผมก้รีบกดรับทันทีอย่างไม่รีรอ ช่วยมาเเบกร่างเพื่อนตัวเองกลับไปซะทีเถอะ
(ซี๊ด.. อ๊ะๆ หมอกคะ..เเรงๆ หน่อยสิ เสียว อื้อ..)
"พี่หมอกหรือเปล่า! "
(เอาโทรศัพท์มาให้พี่ก่อนสิครับ ..อื้มม)
"ฮัลโหลโว้ย โทรมาเเล้วไม่พูดเป็นใบ้หรือไงวะ เป็นบ้าอะไรร้องซี๊ด กินเผ็ดมาเลอะ! ปัญญาอ่อน! "จะโทรมาป่วนอะไรกันตอนนี้วะเนี่ย
(เดี๋ยวๆ ๆ ไอ้เคนนั่นมึงปะวะ ..มาห้องกูดิมีสาวๆ เพียบเลย น้องฟ้าที่มึงจองมาด้วยนะเว้ย มาป่าวสัส)
"ทำไมมีอะไรฟ้าไหนครับ พูดมาเร็วๆ หรือจะปล่อยให้เพื่อนตัวเองนอนซีดตายหะ! ถามก็ตอบสิฟร่ะ! "
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรทำไมผมต้องตวาดเเว้ดไปเเบบนั้น
เเต่พอได้ยินเขาพูดว่าที่ห้องมีสาวเเละจะชวนพี่เคนเองไปฟีทเจอริ่งเองด้วยผมยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เพราะถ้าพี่เเกไปขึ้นมาเเล้วไอ้พลูมันล่ะ สวมเขาให้เพื่อนผมงั้นหรอ ตลกตาย!
โว้ย! โมโหว้อย!
(น้องเปา! ไปอยู่กับเพื่อนพี่ได้ไงเนี่ย ..เบาก่อนที่รักขอคุยธุระก่อน)
ผมยกโทรศัพท์ออกห่างหูเพราะมันมีเสียงที่น่ารำราญรบกวนใจ ผมมองโทรศัพท์มือถือสลับกับหน้าของพี่เคนบนตักที่มันซีดลงเรื่อยๆ
ปล่อยให้ตายดีมั๊ยวะเนี่ย ฉลาดเเท้หนอวิ่งมาหาผม หงุดหงิดเป็นบ้าเลย!
"มาที่ร้านของพี่เคนด่วน ถ้ายังไม่อยากให้เพื่อนตัวเองเป็นศพ! "
(เห้ยไอ้เคนเป็นอะไร!)
"รีบมาเหอะน่าพี่จะสงสัยอะไรนักหนา รีบมา! เพราะบางทีผมอาจจะเป็นคนฆ่าเขาเอง! "
