บทที่ 2 ปากไวเหมือนกัน ..เเต่คนละแบบ 1/1
"ช่วยพูดกับรุ่นพี่ให้มันดีหน่อย.."สายตาคมดูสุขุม จมูกโด่งสันทัด ริมฝีปากเข้ารูปสีชมพูอ่อน เขากำลังยิ้มอ่อยผมเป็นเนืองๆ ทำไมจะไม่รู้ เเต่ที่รู้ๆ ตอนนี้เท้าผมมันสั่นยากจะเตะปากเขาอีกคน!
พูดดีกับรุ่นพี่ ชิช้ะ! รู้จักอั่งเปา วัดเส้าหลินหรือยังห๊า!!!
"ชาติหน้าตอนสายๆ เถอะ"
ผมจิ๊ปากในลำคอเพราะไม่สบอารมณ์ ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบขี้หน้าเขาหรืออะไรนะ เเต่เพราะเขามันเฟรนลี่เกินไป เที่ยวเล่นคุยกับผู้หญิงคนนู้น คนนี้ไปเรื่อย เเละด้วยความที่บ้านรวย เรียนดี มีฐานะ ผู้หญิงที่ไหนหรือใครก็อยากจะได้ควงเขากันทั้งนั้น เเต่หนึ่งในเป้าหมายของพี่เเกคือไอ้พลูเพื่อนผมไง เวลาเพื่อนรักผมจะมีเเฟนผมก็อยากให้มันได้เจอคนที่ดีไม่ใช่ไอ้บ้ากามนี่!
"ขอโทษเเทนเปาด้วยนะคะพี่เคน.. อย่าไปถือสาเลยค่ะ"ไอ้พลูมันว่าขอโทษเเทนผมใหญ่
"จะขอโทษทำไมวะพลู นั่นมันคนในร้านเขา ทำไมไม่สั่งสอนให้ดี อีกอย่างรับคนเเบบนี้มาทำงานได้ไง! "
"เปาอย่าว่าพี่เขา.. พี่เคนไม่รู้เรื่องนะ"
"เปาไม่ได้ว่าเเต่เปาพูดความจริง! "
"ไม่เอาน่า เปาก็พูดจริงนั่นเเหละ พี่ผิดเองอะ เดี๋ยวค่อยไปสั่งสอนมันเอง"เขาว่าพลางตวัดปลายสายตามามองผมเหมือนไม่ค่อยจะพอใจเท่าไร
"ดี.. เเต่อย่าลืมสั่งสอนเจ้าของร้านก่อนนะครับ ว่าเลิกหื่นได้เเล้ว! .."
"อั่งเปา! "ไอ้พลูมันเอ็ดผมใหญ่ ทำไงได้ผมพูดความจริงอะ
"ช่างเขาเถอะครับน้องพลู ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะ.. พอดีเดี๋ยวพี่ต้องไปร้านเหล้ากับเพื่อนน่ะ.."เขาว่าพลางขยิบตาให้ไอ้พลูมัน ซึ่งมันก็คงจะอ่อนระทวยลงไปกับพื้นซีเมนต์เเล้วเเหละ -.-
"เหอะ..."ผมมองบนใส่เขาลับหลัง ที่จริงพี่เคนเขาก็ดีนะ ดีกับคนทั่วไปไง ดีกับทุกๆ คน -*-
"ขอโทษพี่เขาเลยนะเปา นิสัย"
"ไม่รู้เเหละ เเล้วตกลงพรุ่งนี้จะไปไหนกับพี่เขาอะ"
ผมพูดพลางก้มเก็บกระเป๋าเป้ตัวเองที่ตกไปอยู่ที่พื้นหลังจากจบมวยกับไอ้เเว่นหื่นนั่น ตอนนี้ทุกคนที่มุงเริ่มเดินไปทำธุระกิจส่วนตัวตามปกติทำเหมือนเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น มันก็คงเป็นธรรมดาของมนุษย์ที่เวลาเกิดเหตุอะไรเเบบนี้ก็จะเจอคนมุง = =
เเต่ขอบอกว่าครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งเเรกที่ผมเกิดเรื่องหรอก ถึงเเม้ผมจะเป็นผู้ชายตัวเล็กๆ หน้าหวาน เเต่ผมก็ไม่ได้ยอมใครง่ายๆ หรอกนะ พ่อสอนว่าเกิดเป็นคนอย่ากลัวคน เเต่จงให้ความเคารพซึ่งกันเเละกัน เเต่ถ้าหากใครคนนั้นล้ำเส้นเราขึ้นมา ให้ซัดกระหน่ำได้เลย! กระหน่ำไหมล่ะพ่อ!
"พาพี่เขาไปทำเลซิกตากับคุณหมอ.."พลูตอบกลับผมเสียงใส พลางเอามือทัดใบหูตัวเองด้วยความเขินอาย กับเเค่ไปทำเลซิกตานี่ต้องเขินตรงไหนเนี่ย? เพื่อนผมมันชักจะเพี้ยนเยอะละ -.-
"อืม.. เเล้วสรุปพี่เขายอมคบกับเเกหรือยัง"
"อะ เอ่อ คือเรื่องนั้นน่ะ.."
"ทำไมวะ"
ผมขมวดคิ้วเข้ากัน มองท่าทีของไอ้พลูที่ดูกระอักกระอ่วนเหมือนคนกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกเเล้วก็ไม่อ้าปากบอกผมอีกต่างหาก
"พี่เขายังไม่ได้พูดเรื่องคบหรอก"
"หะ? เเล้วมีอะไรกันหรือยัง"ผมถามออกไปตามตรงจนไอ้พลูมันสะดุ้งโหยง
"บ้าหรอเรายังไม่เคยมีอะไรกับพี่เขาหรอก.."
"ดีเเล้วล่ะ"
ผมรู้สึกโล่งอกไปอีกหนึ่งระดับ ถ้าเกิดมันถลำลึกไปมากกว่านี้ มันเองอาจจะเจ็บปวดมากกว่าใคร
"เเต่เราก็อยากลองเหมือนกัน เผื่อพี่เขาจะรักเราบ้าง"
"บ้า! เซ็กมันไม่ได้หมายความว่าต้องรักกันปะวะ ..เอาล่ะ พรุ่งนี้ไปไหนถ่ายรูปมาเเล้วเปาจะตามไปด้วยเพื่อพี่มันคิดไม่ซื่อ"
"อื้ม โชคดีนะ"
"งั้นเปากลับบ้านก่อนนะ เจอกัน"
ผมโบ้ยมือลาไอ้พลูมัน ก่อนจะเดินไปรอรถเมล์ที่ป้ายเหมือนทุกครั้ง พ่อกับเเม่ผมท่านไปทำงานที่ประเทศจีนปลายปีโน่นกว่าจะกลับมาสักครั้งนึง เเละทุกๆ เดือนเขาจะส่งเงินมาให้ผม เเล้วนานๆ ทีโน่นเเหละกว่าจะมาหา ผมถึงต้องประหยัดไงเพราะตอนนี้ตัวเองยังไม่มีงานเป็นหลักเป็นเเหล่งทำ มุ่งเรียนอย่างเดียว
ผมอยากเป็นเชฟทำขนมนะ ผมทำเป็นด้วยเเหละ เเต่ทำเเล้วคนทานได้ไม่ได้นี่คนละเรื่องกันเลย เวลาเรียนผมก็ตั้งใจนะเเต่ทำไมผลออกมาถึงห่วยระเบิดขนาดนี้ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
"ขึ้นรถเดี๋ยวพี่ไปส่ง! "
ผมขมวดคิ้วเข้าหากันพร้อมกับมองไปที่ร่างสูงกำลังลดกระจกดำขลับครึ่งนึงเเละปรายสายตามามองผม น้ำเสียงทุ้มเเลดูเย่อหยิ่งในตัวของเขาเอ่ยชวนให้ผมขึ้นรถไปด้วย เเต่ใครจะไปกับเขาล่ะ 'วายุภัคร' ฮึ!
"ยุ่งน่า"
"พูดกับรุ่นพี่ให้มันดีๆ หน่อยสิครับ"
"บอกกี่รอบเเล้ววะ ว่าไม่มีพี่ชาย.."ผมบ่นพึมพำคนเดียว คอก็ยังชะเง้อมองรถเมล์ตลอดเวลา
"ขอโทษค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ หลบหน่อยค่าาา!!! "เสียงเเวดของผู้หญิงวัยทำงานในมือถือเเก้วกาเเฟเป็นสิบๆ ในมือเดินตรงมาทางผมเเละดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้มองเลยว่าผมยืนอยู่ เลยกลายเป็นว่าเธอเดินชนเข้ากับผมเต็มเเรงๆ กาเเฟร้อนร่วมสิบเเก้วราดเข้ามาที่เเขนข้างซ้ายของผมจนได้กลิ่นหอมๆ ของกาเเฟกรุ่นจมูกเลยล่ะ
"เห้ยน้อง! "
"โอ้ย.."
