บทที่ 3 ปากไวเหมือนกัน ..เเต่คนละแบบ 1/2
ผมได้เเต่ร้องครวญล้มลงไปนั่งเล่นกับพื้นท่ามกลางเสียงตกใจหวีดว้ายของพี่เเก ผมหรือเปล่าล่ะที่ต้องวีดน่ะน้ำร้อนลวกเลยนะนั่น เเต่พอผมเอี่ยวตัวไปมองด้านหลังก็พบว่ามีร้านกาเเฟเจ้านี้อยู่ สรุปว่าพี่เเกซื้อมาปุ๊ปราดใส่ผมปั๊ปเเล้วมันกาเเฟร้อนด้วยเนี่ยนะ T^T
โคตาระพ่อ โคตาระเเม่ เเสบร้อนไปทั่วเเขนเเล้วเนี่ย! ยังไงก็ขอบคุณพี่เเกนะที่ยังเหลือมือข้างขวาไว้ให้! ซวย! เป็นเพราะไอ้พี่เคนบ้านั่นเเท้ๆ ถ้าไม่มัวคุยกันอยู่ผมคงไม่เป็นสภาพนี้อะ!
"ร้อนๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "เเขนข้างซ้ายผมชาดิก เเดงทั้งลำเเขนเลยตอนนี้ ถ้าน้ำร้อนกว่านี้อีกนิดเดียวนี่มีสุกเเน่นอน เอาช้อนมาจ้วงตักกินได้เลย = ='
"เป็นไรเปล่าเนี่ย"
"ไม่เป็นมั้ง! "ประชดว้อยยย!
"ขอโทษนะน้องพี่ไม่ทันมอง! "
พี่เเกโวยวายเดินเข้ามาหาผม เเละเป็นอีกครั้งที่ผมโดนคนมุงเป็นรอบที่สองของวัน ผมหันไปมองพี่เคนที่เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ สีหน้านิ่งเรียบตามสไตล์เขามีเพียงเเค่เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเท่านั้น
"พี่ครับ! จะฆ่ากันหรือไงเนี่ย! น้ำในกาเเฟไม่ใช่น้ำออนเซนะครับที่จะเเช่เเล้วจะรู้สึกดี!!! "ผมตวาดใส่ ผมเป็นคนค่อนข้างเลือดร้อนเเต่ไม่เคยทำร้ายใครก่อนซะหน่อย อีกอย่างครั้งนี้พี่เเกเดินไม่ดูน้ำลวกผมจนเเขนเเดงเถือกหนักขนาดนี้ใครจะรับผิดชอบ!
"พี่ขอโทษ! พี่ไม่ได้ตั้งใจ.."
"ไม่ได้ตั้งใจ หรอ..หื้ม! "ผมกำลังตั้งท่าด่าอีกรอบเเต่คนตัวสูงกลับตัดบทผมซะดื้อ
"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมดูเขาเอง"น้ำเสียงนิ่งเรียบปนขู่เเข็งๆ ของเขาทำเอาพี่เเกนิ่งชะงักไปเเล้วรีบลนลานเก็บข้าวของวิ่งเตลิดไปเลย
"เห้ย! ไม่คิดจะจ่ายค่าเสียหายหน่อยหรือไง กลับมาเดี๋ยวนี้ โว้ยยย!!!! "
ผมโวยวายไล่หลังเธอไป คนแถวนี้มองผมเป็นตาเดียว แต่ผมสนใจที่ไหนกันเล่า ตอนนี้พี่แกจะต้องกลับมารับผิดชอบค่าความเสียหายที่เกิดขึ้นกับผมก่อน! และอีตาพี่เคนไปบอกว่าไม่เป็นไรนี่คืออารายยยย! แขนจะไหม้อยู่แล้วว้อยยยย!!!
"เลิกโวยวายเเล้วขึ้นรถพี่ซะ"
"เห้ย ไม่โวยวายได้ไง เเขนผมทั้งคน"
"เเต่เขาขอโทษเเล้ว อีกอย่างเขาไม่ได้ตั้งใจ"
"เอาน้ำร้อนลวกมั้งไหมล่ะครับ เผื่อจะได้ไม่พูดประโยคนั่นออกมา"
ผมนั่งกัดริมฝีปากเเน่นด้วยความเเสบร้อน พี่เคนหยิบผ้าเช็ดหน้าตัวเองออกมาจากในกระเป๋ากางเกงเเล้วซับลงมาที่เเขนผมเบาๆ สายตาดูละเมียดละไมเเละอ่อนโยนผิดปกติ ผมเลยเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่นแทนก่อนจะกลับมามองแขนตัวเองทันทีที่มือหนาของเขาปล่อยออกจากแขนผม
"ขึ้นรถ เดี๋ยวพาไปหาหมอ"
"เดี๋ยวไปเอง"
"เลิกดื้อเหอะ พี่ไม่ทำไรเราหรอก"
เเน่หรอ เหอะ! ผมอยากจะเชื่อเขาอยู่หรอกถ้าไม่มีรอยยิ้มสารเลวบนใบหน้าเขาน่ะ ยอมรับว่าอคติ เเต่เเล้วไงก็ผมไม่ชอบขี้หน้าเขาหนิ!
แต่คิดๆ ดูแล้วไปกับเขาประหยัดค่ารถไปตั้งเยอะ แถมแขนยังมาเจ็บอีก ..เออไปก่อนดีกว่าค่ารถเเท็กซี่คงอ้วกไม่น้อย ขอนั่งรถฟรีหน่อย อัพเกรดจากรถเมล์ฟรีเป็นรถพี่เเกเเทนละกัน -.- ..โทษฐานที่ชวนผมคุยจนต้องกลายมาเป็นเเบบนี้!
เเล้วกูจะคุยคนเดียวทำไมวะเนี่ย = =
"ไม่ปล้ำหรอก"
"เชื่อได้ที่ไหนวะ"
"อยากนอนเจ็บตรงนี้ก็ตามใจ"
"ไปๆ ไปก็ได้.. โว้ะ"
