บทที่ 32 ยอมรับมาเถอะว่าหลงพี่.. เข้าเเล้ว 1/2

เธอออดอ้อนออเซาะยกใหญ่ ผมได้เเต่ยืนมองอย่างอึ้งๆ เเล้วกรอกตามองบนไปมา เท้าเเกว่งซ้ายเเกว่งขวาอย่างเบื่อหน่าย มาหาเธอเเทนที่จะได้ข้อมูลมากกว่านี้เเต่เราสองคนกลับไม่ได้อะไรเลยสักนิด เสียเวลาชะมัดยาก รู้งี้กลับหอพักไปนอนตบพุงอยู่ห้องตัวเองซะก็ดี

"พี่เคนพาเชอร์ไปนะคะ"ผมเลียนเสียงเธอ พี่เคนเองเเอบหลุดขำอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ