บทที่ 4 ปากไวเหมือนกัน ..เเต่คนละแบบ 1/3
ผมเลิ่กลั่กกรอกตาไปมาเหมือนเขาจะอ่านความคิดผมได้ซะอย่างนั้นถึงพูดออกมาโดยไม่มีท่าทีเคอะเขินเลย เเหงดิพี่เเกหน้าหนายิ่งกว่าที่เสริมส้นผมซะอีก -.-
ผมเดินขึ้นมานั่งรถคันหรูของเขา พยายามปกป้องเเขนตัวเองสุดฤทธิ์ ในใจนี่เรียกหาเเต่หมออย่างเดียว ใจจะขาดรอนรอน T^T มันไม่ได้เจ็บจนหนังเปิดเเต่อย่างใดเเต่เหมือนผมจะได้กลิ่นไหม้จากเเขนด้วยนะ -.-
เขาเองก็จัดการออกรถทันทีไม่รีรอเพราะถ้าช้ากว่าอีกผมอาจจะช็อคตายไปซะก่อน กลิ่นกาเเฟยังหอมติดเเขนอยู่เลย เออดีเหมือนกันคืนนี้ทำรายงานส่งอาจารย์พอดีด้วย ตาจะได้ค้างตึ่งทำงานสบายทั้งคืน! แล้วหลังจากวันนี้ไปผมควรจะต้องเข้าวัดทำบุญบ่อยๆ จะได้ไม่ซวยอย่างวันนี้อีก -*-
"เหยียบมิดเลยดิพี่! นี่รถเเรงจริงปะเนี่ย รถส่งเเกงยังเเรงกว่าเลย จะตายเเล้วเนี่ย! "ผมเร่งเร้า เขาเอาเเต่ผิวปากสบายใจเฉิบ
พ่อคนดี ดีฉิบหาย!
"พูดเยอะนะเราอะ ดูสิครับมีด่าน รถติดอีก"เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบสายตาคมสุขุมกวาดมองไปทั่วท้องถนน ผมเลยมองไปบนท้องถนนที่มีแต่รถจอดติดกันแน่นิ่งประดุจดั่งตรงนี้คือลานจอดรถ แต่มันไม่ใช่ว้อย! โรงพยาบาลอยู่หนายยยย! ช่วยผมด้วยยยยยย!
"เห้อ~..ชีวิต! "ผมสบถออกมาเบาๆ จนเขาหันมาขำ เพราะผมนอนเเผ่ตัวอย่างไร้วิญญาณเงยคอพาดไปด้านหลังเหมือนชีวิตนี้จบสิ้น เเขนยังเเสบต่อเนื่องเเละมันก็ไม่ยอมหยุดง่ายๆ ตัดทิ้งตอนนี้เเม่มมมม!
"ได้ข่าวว่าเราอยากเป็นเชฟทำขนมหรอ"
"เอาข่าวมาจากไหน"ผมถามออกไปไม่ได้ใส่ใจมากนัก
"เห็นก้านพลูบอก.. ที่จริงมาเรียนที่ร้านพี่ก็ได้นะ เดี๋ยวสอนให้ฟรี.."
น้ำเสียงคล้ายจะจริงจังของเขา บวกกับรอยยิ้มที่ยกยิ้มมุมปาก มันทำเอาผมใจสั่นเเปลกๆ นิ้วมือเรียวของเขากำลังทำท่าปรับกระจกเล็กน้อย เเละสายตาเฉี่ยวของเขาก็มองมาที่ผมพอดี ผมเลยต้องเด้งตัวกลับมานั่งประคองเเขนตัวเองตามเดิม
"เก็บไว้สอนเด็กในสังกัดตัวเองเถอะะะะ.."ผมลากปรายเสียงสูงเเกมล้อเขานั่นเเหละ
"ไม่มีครับ"เขาตอบด้วยท่าทีสบายๆ
"ตอแหลซะไม่มี.."ผมบ่นอุบอิบ
"ว่าไงนะครับ"
"เปล๊า"
"เรานี่ดูไปดูมาก็น่ารักเหมือนกันนะ.."
เขาพูดน้ำเสียงเเกมหยอกล้อเเต่เเววตาจริงจัง เเต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วกลางให้คนตรงหน้าไป คำพูดหวานดุจน้ำผึ้งเเต่อาบยาพิษของเขาน่ะเอาไปใช้กับคนอื่นเถอะ บอกให้!
จะด่าว่าผมก้าวร้าวก็ได้นะ แต่กับเขาข่าวเสียๆ หายๆ เยอะ บอกตรงๆ ถ้าไม่ติดว่าไอ้พลูมันชอบพี่เขา ผมไม่อยากจะอยู่ใกล้หรือเสวนาด้วยหรอก ผมกลัวไอ้พลูมันจะโดนเขาหลอกฟันเหมือนคนอื่นๆ แต่มันก็ไม่เชิงหลอกฟันหรอกนะ เพราะคนพวกนั้นก็เต็มใจไม่ใช่น้อย
"พี่เป็นคนพูดตรงๆ ไม่ได้หวังอะไร"เขาว่า
"หึๆ "
"อืม.. ว่าเเต่สอนทำขนมฟรีเเน่หรือเปล่า"
ผมถามออกไป เพราะถ้าฟรีนี่จะเป็นโบนัสครั้งยิ่งใหญ่ ช่วงนี้เงินที่พ่อโอนมาให้ไม่พอใช้เลยต้องประหยัดอย่างมากถึงมากที่สุด นี่กะจะรองท้องด้วยมาม่าไปถึงเดือนหน้านะบอกก่อน
"ฟรีดิ เด็กพี่ เอ้ย คณะเดียวกันกับพี่หนิ"
กวนติงงงงง!!! มาเด็กพงเด็กพี่ เดี๋ยวพ่อก็ฟาดงวงให้หรอก!
"ผมปากหมานะพี่บอกไว้ก่อน ถ้ารับไม่ได้ขึ้นมาห้ามเลิกสอนกลางคันนะเว่ย"
"พี่ก็ปากไวเหมือนกัน.. เเต่ชอบเอาปากตัวเองไปเเนบกับปากคนอื่นอะครับ ฮึ.."
ผมถึงกับเผยอปากเบี้ยวไปข้างนึงมองพี่เขาตาปริบๆ เออเชื่อเเล้วว่าชอบทำอะไรเเบบนั้นน่ะ บอกตามตรงว่าพี่เเม่งไม่ได้น่าไว้ใจเล้ยยยย! เเล้วผมขึ้นมาบนรถเขาทำไมวะเนี่ย ไม่น่าเลยตู T^T
ละ..เล้วทำไมเเก้มซาลาเปาของผมมันถึงต้องเเดงด้วยวะเนี่ย อากาศร้อนหรอ ก็เปล่า! เเอร์เย็นจนจะกลายเป็นมนุษย์หิมะอยู่เเล้ว ไอ้พี่บ้าเอ้ย! พูดจาทุเรศ!
