บทที่ 57 มาเรียนรู้ไปด้วยกันเถอะ 1/2

ผมขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเเน่นเพราะผมรู้สึกเจ็บเเผลที่หน้าท้องนิดหน่อย เเต่อย่างน้อยมันก็ไม่ถึงกับตายนั่นเเหละนะ ผมคิดว่าผมจะตายซะเเล้วอีก เเม่งโกหกผมชัดๆ บอกจะยิงเเค่ครั้งเดียวเเต่เล่นบุกมาสองนัดติดขนาดนี้ ผมรอดมาได้ก็ดีเเค่ไหน

ถึงเเม้จะจำหน้าของมันไม่ได้ ..เเต่หัวใจผมก็หดหู...