บทที่ 96 ลางสังหรณ์ 1/1

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยตัวอยู่ตรงหน้าผา เเต่จู่ๆ ก็มีเหมือนเเสงสีขาวที่ฉายภาพเปลี่ยนไปเป็นการที่ผมเห็นพี่เคนยืนอยู่ตรงหน้าเเล้วคลี่รอยยิ้มที่อ่อนโยนเเต่มันเเฝงไปด้วยคววามเศร้า ความหม่นหมอง รังสีความเจ็บปวดมันเเผ่กระจายออกมาจนผมต้องยกมือขึ้นกุมอกตัวเองเบาๆ

ผมฝันหรืออะไร.. ทำไมผมไม่ชอบมันเอาซะเล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ