บทที่ 2 กำนันจอมพล
ในขณะที่ทางเมืองกรุงมีเรื่องให้ปวดหัวไม่เว้นวัน ทางบ้านนอกห่างไกลออกไปกลับสงบเงียบแตกต่างกัน
“กำนัน! กำนันอยู่ไหม!”
“เสียงเรียกเอะอะอะไรกันโว้ย!”
เสียงเหน่อหนักสไตล์คนสุพรรณตะโกนสวนออกมาก่อนที่ร่างท้วมของ ‘ทองประศรี’ จะปรากฏตัว
หญิงสูงวัยหน้าคมเข้มผู้ยังมีเค้าความสวยในวัยสาว นุ่งผ้าถุงสีน้ำเงินเข้มทับด้วยเชิ้ตขาว สวมใส่เครื่องประดับทองหยองเต็มตัว เดินออกมารับหน้าแขกที่ชานเรือนไทยหลังใหญ่เก่าแก่
“เอะอะอะไรแต่เช้า คนกำลังจะไปวัดไปวา”
“กำนันอยู่ไหมครับยายทองประศรี”
ชายหนุ่มในชุดข้าราชการสีกากีรีดเรียบกริบ นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์คันเก่าอยู่กลางลานบ้าน เขาคือ ‘ผู้ใหญ่สัน’ หรือ คมสัน ผู้ใหญ่บ้านหนุ่มหล่อไฟแรงแห่งหมู่หนึ่งที่เพิ่งรับตำแหน่งได้เพียงปีแรก
“เออ อยู่ วันนี้นอนบ้าน มีเรื่องอะไรล่ะ”
คมสันยิ้มหวานโชว์ฟัน “จะนัดหารือเรื่องเงินกองทุนหมู่บ้านที่จะเข้ามาในเดือนหน้าครับ”
“เออ ดี ๆ เงินใหม่มาแล้ว ชาวบ้านจะได้สบาย เดี๋ยวเรียกกำนันให้นะ รอประเดี๋ยว”
“ครับ”
“จอมใจ! จอมใจ!” ทองประศรีหันไปตะโกนเรียกหลาน
“จ๋า ย่า!”
เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงวัยแปดขวบดังขึ้น ก่อนที่ร่างเล็กในชุดนักเรียนประถมสามจะวิ่งตึกตักตัดลานบ้านไม้ขัดมัน แต่ด้วยความลื่นของถุงเท้า ร่างนั้นพลันเสียหลักหงายหลังดัง โครม! ต่อหน้าผู้เป็นย่าและผู้ใหญ่บ้านหนุ่ม
“นั่นไง! แก่นกะโหลกไม่มีใครเกิน พ่อมึงตามใจจนซนเป็นลิงเป็นค่าง”
ทองประศรีดุหลานสาวตัวแสบ ‘จอมใจ’ เด็กน้อยผิวขาวจัดหน้าตาจิ้มลิ้มผิดทายาทบ้านทุ่ง ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นคลานเข่าไปเกาะราวระเบียงไม้ฉลุ
“ลิงอะไรล่ะย่า หนูออกจะสวยขนาดนี้”
“จ้า แม่คนสวย ไปเรียกพ่อมึงมาเร็ว บอกผู้ใหญ่สันมาหา”
ตึก ตึก ตึก
เด็กน้อยวิ่งตึงตังไปหยุดที่หน้าห้องนอนด้านหลังสุด แล้วพรวดพราดเข้าไปโดยไม่เคาะประตูตามความเคยชิน
“พ่อจ๋า ผู้ใหญ่สันมาหา” เธอกระโดดขึ้นเตียงฟูกหนาอย่างเริงร่าเสียงดังตึงตัง จนพ่อกำนันยิ้มหัวแต่ปรามดุบ้าง
“จอมใจ ลงมา เดี๋ยวย่าก็ดุเอาอีกหรอก”
เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ ไร้ซึ่งสำเนียงเหน่อ เอ่ยเตือนลูกสาว ‘กำนันจอมพล’ ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาวัยสามสิบกลาง ๆ กำลังกลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตสวมทับกางเกงยีนส์
แม้จะเป็นพ่อม่ายเรือพ่วงเมียทิ้ง แต่ความหล่อเหลาและฐานะของเขาก็ทำเอาหัวกระไดบ้านไม่เคยแห้ง
“ไม่ว่าหรอก เพราะย่าไม่เห็น ฮ่า ๆ ๆ”
เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ก่อนจะกระโดดเกาะหลังกว้างของพ่อเหมือนลูกลิงเกาะต้นมะพร้าว
“วันนี้พ่อไปไหนจ๊ะ ทำไมวันพฤหัสพ่อต้องไปนอนอีกบ้านด้วย ทำไมไม่อยู่กับจอมใจทุกวันล่ะ”
“พ่อต้องไปดูร้านค้าด้วยไงลูก” เขายิ้มละมุนตอบลูกสาวผ่านบานกระจก
“เฮอะ! จอมใจรู้นะ พ่อซ่อนสาวไว้ใช่ไหม”
มือที่กำลังหวีผมชะงักกึก “ใครบอกลูกกัน พ่อจะมีสาวที่ไหนได้ มีจอมใจคนเดียวก็พอแล้ว”
“แม่ของไอติมบอกว่าพ่อมีอีหนูอยู่อีกอำเภอ ไปหาทุกวันเสาร์ ส่วนแม่ของสตางค์ก็บอกว่าพ่อไปหาอีหนูในอำเภอเดียวกันนี่แหละทุกวันอาทิตย์”
กำนันหนุ่มอึ้งงันกับเสียงเจื้อยแจ้วที่รายงานข่าวซุบซิบของบรรดาแม่ ๆ ด้วยความที่เป็นคนตรงไปตรงมาและเกลียดการโกหก เขาจึงเลือกที่จะเลี่ยงคำตอบและพาลูกสาวเดินหนีออกมารับแขกที่ระเบียงแทน
หลังจากการเจรจานัดหมายประชุมกับผู้ใหญ่สันในวันพรุ่งนี้เสร็จสิ้น กำนันจอมพลก็พาลูกสาวขึ้นรถกระบะสี่ประตูสีดำเพื่อไปส่งที่โรงเรียน
“ย่าจ๋า! ศุกร์นี้ขอดูละครเรื่องทาสรักตอนแรกหน่อยนะจ๊ะ” จอมใจตะโกนบอกย่า
“เจ้าจอมใจมันชอบหนูไอริณ” ทองประศรียิ้มกริ่มส่งสายตาเจ้าเล่ห์
“แม่... อย่าไปพูดอะไรให้จอมใจได้ยินนะ เด็กกำลังโต ฟังผู้ใหญ่คุยกันแล้วเอาไปพูดผิด ๆ ถูก ๆ” จอมพลรีบปรามมารดาทันทีด้วยความขัดเคืองใจ
‘อดีตผู้ใหญ่บ้านจอมทัพ’ ผู้เป็นพ่อที่เพิ่งเดินออกมาร่วมวง ได้ยินเข้าก็ตะโกนถามด้วยสำเนียงเหน่อหนัก
“เจ้าจอมใจมันถามเรื่องอะไรล่ะไอ้พล คงไปถามจี้ใจดำแกล่ะสิ ฮ่าๆ”
จอมพลคร้านจะต่อล้อต่อเถียง รีบขับรถออกจากลานบ้านไปทันที เมื่อรถของลูกชายลับสายตา สองสามีภรรยาวัยเก๋าก็เริ่มเปิดวงสนทนา
“ไอ้พลนี่มันยังจะคิดถึงหนูไอริณอยู่ไหมนะ” จอมทัพเปรยขึ้น
“มันสาวเยอะขนาดนั้น ไม่มีเวลาไปคิดถึงหนูไอริณหรอกตาแก่” ทองประศรีตอบ “อีกอย่าง หนูไอริณเขาเป็นดาราดังระดับนั้น แถมตอนนี้กำลังมีข่าวฉาวว่าไปเป็นเมียน้อยลูกชายเจ้าของช่อง มีรูปหลุดจูบกันนัวเนีย พอไปเป็นดาราก็คงไม่ใสซื่อเหมือนตอนเด็ก ๆ แล้วล่ะ”
“โธ่เอ๊ย! ไอ้ลูกเรามันชั่วเอง ดันไปทำผู้หญิงท้องซะก่อน พอคลอดปุ๊บแม่มันก็ทิ้งลูกหนีหายหัวไปเลย” ทองประศรีถอนหายใจยาว
“อย่าไปพูดถึงอดีตเลยพ่อมึง พูดถึงอนาคตดีกว่า เมื่อไหร่ไอ้พลมันจะแต่งเมียเป็นตัวเป็นตนสักที เลี้ยงเด็กไว้เยอะจนฉาวไปทั้งจังหวัด!”
“ใครจะเอามันล่ะแม่มึง” จอมทัพส่ายหน้าระอา
“อุ๊ย ตายห่า! ลืมไปเลยว่าต้องไปวัด แม่ไปก่อนนะ!”
ทองประศรีร้องลั่นเมื่อนึกขึ้นได้ รีบกระวีกระวาดลงเรือนไปสตาร์ทรถเบนซ์คันงาม
“แม่มึงเอ๊ย! เอาเบนซ์ไปซะด้วย กะจะเอาไปอวดชาวบ้านเขาล่ะสิ ฮ่า ๆ ๆ” จอมทัพตะโกนไล่หลังพลางหัวเราะอย่างรู้ทันภรรยาตัวแสบ
