บทที่ 24 ปล้นรักยามวิกาล 2

เสียงครางแผ่วหลุดรอดออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทำให้คนบนร่างลอบยิ้มกริ่ม เขาจงใจใช้ไรฟันขบกัดลงบนยอดถันเบา ๆ ให้เธอสะดุ้ง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าขึ้นมาหา

“ชอบไหมจ๊ะ พี่คิดถึงเมียมากเลยนะ จันทน์คิดถึงพี่บ้างไหม”

“มะ... ไม่... อย่านะ...”

“ทำไมล่ะ! หนีไปอยู่กรุงเทพฯ มีผู้ชายมารุมตอมเยอะแยะ จนลืมผัวคนนี้ไปแล้วงั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ