บทที่ 35 หลงตัวเอง

กชมนยิ้มอ่อน ๆ ก่อนหันสายตาไปยังเงาสะท้อนบนกระจกเพียงแวบเดียว แล้วหันกลับมาหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“... กินข้าวกันต่อเถอะ”

เธอตักข้าวเข้าปากช้า ๆ ราวกับภาพผู้หญิงที่เดินเคียงข้างภาคินเมื่อครู่... ไม่มีความหมายมากพอจะทำให้มื้อกลางวันของเธอเสียรสชาติ

แต่กชมนไม่รู้เลยว่า ...