บทที่ 46 คำว่าคู่หมั้น...ไม่ใช่โซ่ตรวน

ภาคินเลือกนั่งอยู่มุมหนึ่งของร้านที่มีพุ่มไม้ประดับและฉากไม้เตี้ยช่วยบดบังสายตา จากตำแหน่งนั้น เขามองเห็นโต๊ะริมกระจกได้ชัดเจน ขณะที่คนอีกสองคนไม่มีทางสังเกตเห็น

ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง... แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกชมนนั่งอยู่ตรงนั้น ความคิดทุกอย่างก็หยุดลงโดยอัตโนมัติ

เธอนั่งก้มหน้าเงียบ ๆ มือเรีย...