บทที่ 7 อย่าฝืนเพราะคนมันเอาแต่ใจ
กชมนแทบสะดุดล้มทันทีที่ก้าวลงจากรถ
เธอรีบปิดประตู ก่อนถอยห่างจากรถคันนั้นราวกับกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้เพียงเสี้ยววินาที ทุกอย่างจะสายเกินไป
แม้จะเดินออกมาได้แล้ว แต่เสียงกำปั้นที่ภาคินกระแทกใส่พนักเบาะรถยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทไม่หยุด เสียงนั้นไล่ตามเธอราวกับยังดังอยู่ข้างหู
อีกทั้งขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนต้องฝืนประคองตัวเองไม่ให้ทรุดลงกลางลานจอดรถ
แล้วย้อนคิดถึงผู้ชายคนนั้นไม่ได้...
ภาคินยังติดอยู่ในรถเพียงลำพังในสภาพไม่ต่างจากคนคลั่ง อาการตัวร้อนจัด หายใจหอบถี่ และดวงตาแดงก่ำกระหายคู่นั้นทำให้เธอหวาดผวา แต่อาการผิดปกติเกินกว่าคำว่าเมาเหล้า... หรือว่าเขาจะถูกวางยา แล้วใครเป็นคนทำ
คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวยามนึกถึงแววตาของเขาที่กำลังโดนบางสิ่งกัดกินสติไปทุกวินาที
แต่เพียงชั่วครู่ กชมนก็ส่ายหน้าเบา ๆ เพื่อสลัดความฟุ้งซ่าน
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ตอนนี้เธอไม่มีเวลาไปกังวลถึงเขา!
อาการปวดแสบปวดร้อนที่หลังมือขวากำลังเตือนให้เธอต้องรีบทำอะไรซักอย่าง
ตอนนี้สิ่งแรก คือเธอต้องไปทำแผลให้เร็วที่สุด...
เมื่อตัดสินใจได้ ร่างบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมายังริมถนนใหญ่ ยืนรออยู่ไม่นาน แสงไฟจากรถแท็กซี่คันหนึ่งก็แล่นเข้ามา
กชมนรีบยกมือโบก รถค่อย ๆ ชะลอ ก่อนจอดเทียบริมบาทวิถี
เธอเปิดประตูขึ้นไปนั่งแทบจะทันที
“พี่คะ... ไปคลินิกหรือโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทีค่ะ”
คนขับแท็กซี่วัยกลางคนเหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นผ้าก๊อซที่เปื้อนเลือด รวมถึงคราบเลือดที่หยดเปื้อนลำคอและช่วงไหปลาร้าของหญิงสาว
“น้อง... ไปโดนอะไรมาครับ เลือดออกเยอะเลย”
กชมนเม้มริมฝีปากแน่น
“อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ ขอไปทำแผลก่อนนะคะ..."
ชายคนขับพยักหน้ารับทันที “อ้อ ได้ครับ เดี๋ยวพี่รีบพาไป”
สิ้นเสียง เขาก็เหยียบคันเร่ง พารถมุ่งหน้าออกจากโรงแรมอย่างรวดเร็ว
ตลอดทาง กชมนนั่งกอดแขนตัวเองแน่น พยายามห้ามเลือดด้วยมือซ้าย ขณะที่สายตาเหม่อมองแสงไฟริมถนนที่ทอดยาวผ่านกระจก
พยายาทำใจให้โล้ง แต่ภาพดวงตาแดงก่ำของภาคินยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่รู้จบ เธอไม่รู้ว่าเขาจะผ่านคืนนี้ไปได้อย่างไร และเธอก็ไม่กล้าคิดต่อเช่นกัน
ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที รถแท็กซี่ก็เลี้ยวเข้าจอดหน้าคลินิกเวชกรรมขนาดเล็กแห่งหนึ่งซึ่งยังเปิดไฟอยู่
กชมนจ่ายเงินค่าโดยสารก่อนกล่าวขอบคุณคนขับสั้น ๆ แล้วผลักประตูลงจากรถ
เธอเร่งฝีเท้าตรงไปยังหน้าคลินิกด้วยความหวัง แต่เมื่อมองผ่านกระจกเข้าไป...
หัวใจกลับหล่นวูบ
ป้ายไฟ ‘เปิด’ ดับลงแล้ว ด้านใน พยาบาลกำลังเก็บอุปกรณ์และจัดเคาน์เตอร์ ส่วนเจ้าหน้าที่อีกคนกำลังปิดคอมพิวเตอร์เตรียมเลิกงาน
กชมนรีบผลักบานประตูเข้าไปทันที
“ขอโทษนะคะ... ยังรับคนไข้อยู่ไหมคะ”
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความเหนื่อยล้า พยาบาลสาวละมือจากของที่กำลังเก็บ พลางกวาดสายตาประเมินสภาพผู้มาใหม่...
หญิงสาวสะสวยในชุดหรูหรา ทว่าแขนข้างหนึ่งกลับมีผ้าก๊อซเปียกชุ่มเลือดสด
“ดะ...ได้ค่ะ ตามมาทางนี้เลยค่ะ”
อีกฝ่ายกุลีกุจอเดินนำเข้าไปในห้องทำแผล กชมนรีบก้าวตามไปติด ๆ
เช้าวันต่อมา...
บรรยากาศภายในบริษัทดำเนินไปตามปกติ พนักงานทยอยเดินผ่านประตูอัตโนมัติเข้ามาทีละคน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินขัดสลับกับเสียงทักทายดังอยู่เป็นระยะ
แต่สิ่งที่ต่างจากทุกวันคือ...
ห้องทำงานกระจกของท่านประธานยังคงปิดเงียบ เพราะตั้งแต่เช้า ไม่มีใครเห็นภาคินเข้าบริษัทและไม่มีใครติดต่อเขาได้
กชมนเดินเข้ามาประจำโต๊ะทำงานเงียบ ๆ ใบหน้าซีดเซียวจากการนอนไม่เต็มอิ่มปรากฏอยู่บนใบหน้า แต่สิ่งที่สะดุดสายตาคนทั้งแผนกกลับเป็นมือขวาของเธอ...
ผ้าพันแผลสีขาวสะอาดถูกพันตั้งแต่หลังมือไล่ขึ้นมาถึงข้อมือ ดูหนากว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด
ยังไม่ทันที่เธอจะเดินผ่าน พนักงานฝ่ายประสานงานสองสามคนก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาล้อมตัวของเธอไว้
“กชมน... ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตกลงมือเธอไปโดนอะไรมา”
หญิงสาวคนหนึ่งถามพลางมองผ้าพันแผลด้วยความสงสัย
“ดูหนักกว่าเมื่อวานอีกนะ”
อีกคนพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะลดเสียงลงเล็กน้อย
“แล้ว... วันนี้บอสจะมาทำงานไหม”
“แปลกนะ ปกติบอสมาถึงก่อนทุกคน วันนี้จะเก้าโมงแล้ว รถก็ยังไม่เห็นนะ”
คำถามเหล่านั้นทำให้กชมนชะงัก
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว
แววตาแดงก่ำ...
ลมหายใจร้อนจัด...
เสียงกำปั้นที่ฟาดลงกับเบาะรถครั้งแล้วครั้งเล่า...
รวมถึงประโยคสุดท้ายที่เขาไล่เธอลงจากรถ
“...ออกไป ก่อนที่ผมจะคุมตัวเองไม่ได้”
กชมนสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนบังคับตัวเองให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน
เธอรู้ดี...
ถ้าเรื่องเมื่อคืนหลุดออกไปแม้แต่นิดเดียว คนที่จะตกเป็นเป้าของคำซุบซิบคงไม่ใช่ภาคิน แต่เป็นเธอ
“ฉันซุ่มซ่ามเองค่ะ”
เธอเงยหน้าขึ้นตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“เมื่อคืนก่อนชงกาแฟแล้วเผลอทำน้ำร้อนลวก แผลเลยยังไม่หาย ส่วนเรื่องคุณภาคิน... เมื่อคืนฉันแค่ตามไปช่วยประสานงานในงานเลี้ยงค่ะ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันเลยไม่ทราบเหมือนกันว่าวันนี้ทำไมยังไม่เข้าบริษัท”
“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง” หญิงสาวพยักหน้า ก่อนหัวเราะเบา ๆ “ว่าแต่ไม่ใช่ว่าบอสเมาแฮงก์จนมาทำงานไม่ไหวหรอกนะ”
หญิงสาวอีกคนพยักหน้า แต่เมื่อเห็นกชมน ไม่มีทีท่าจะแก้ต่างอะไรทุกคนจึงเลิกสนใจ แล้วแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง
เมื่อทั้งสามคนทยอยแยกย้ายกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง
กชมนจึงเดินไปที่ห้องทำงาน ซึ่งเป็นห้องเดียวกับที่เจ้าของยังไม่ย่างกรายมาทำงาน
สายตาเหลือบมองผ้าพันแผลบนมือขวาอยู่ครู่หนึ่ง บาดแผลที่มองเห็นอาจค่อย ๆ สมานได้ตามเวลา...
