บทที่ 10 บทที่9

กรี๊ดดด เฮียเสือขา ช่วยน้องภาด้วยค่ะ” ร่างเล็กในชุดเดรสสีขาวสะอาดตากรีดร้องพลางดิ้นจากมือแกร่งที่กุมต้นแขนแน่น ก่อนที่เจ้าตัวจะถูกโยนลงบนแทบเท้าไฮโซสาว

ชั่ววูบดวงตากลมโตลอบมองอดีตเพื่อนสนิทอย่างอาฆาตแค้นก่อนจะเลือนหายไปเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำใสคลอหน่วยตา ทว่าก็ไม่อาจพ้นสายตามหาเทวีไปได้

หึ นังตอแหล นังเสแสร้ง

เก่งนักเรื่องแสดง...

“ฮึก...อย่าทำอะไรเราเลยนะหลี เรากลัวแล้ว”

“กลัวเหรอ? ถ้ากลัวเธอจะกล้ายุ่งกับผัวเพื่อนหรือไง?” พูดพร้อมบีบแก้มใส โดยไม่สนใจเสียงโวยวายของสามีที่กำลังโดนบอดี้การ์ดตัวโตรั้นไว้อยู่

“ฮืออออ หลี เธอจะพูดกับเราแบบนี้ไม่ได้นะ เธอลืมไปแล้วเหรอเรากับเฮียเสือเป็นแฟนกัน”

“แฟน? ช่างกล้าพูด” คนหน้าสวยแทบเค้นเขี้ยว ภาพในอดีตสมัยเรียนซ้อนทับเข้ามาในสมองไม่ได้หยุด

เธอกับพิมลภาแม้จะมีสถานะทางสังคมและการเงินต่างกัน แต่สำหรับตัวเธอแล้วพิมลภาคือเพื่อนสนิท เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เธอทุ่มเทให้ทั้งใจ อีกทั้งยังช่วยเหลือเกื้อกูลไปยังครอบครัวของเจ้าหล่อนอีก

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นความจอมปลอม ความสัมพันธ์กับเฮียเสือก็ถูกยุแยงด้วยความหวังดีประสงค์ร้าย

เธอพลาดเองที่ปรึกษาปัญหาทุกอย่างกับเพื่อนสนิท แม้แต่เรื่องคู่หมั้น แต่ใครจะคิดล่ะว่าเพื่อนจะแทงข้างหลังราวกับบทนิยายน้ำเน่า

มหาเทวีบิดยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อคิดไปถึงวันที่เพื่อนสนิทกับคู่หมั้นเดินควงแขนกันมา

‘ฮึก ขอโทษนะเยหลี’ ประโยคแรกที่เจ้าหล่อนพูดคล้ายกับเฉลยความสัมพันธ์ทุกอย่าง ส่วนคู่หมั้นตัวดีแทนที่จะปลอบประโลมเธอกลับหันไปคุยกับคนข้างใจ

‘น้องภาไม่ต้องขอโทษ น้องภาไม่ได้ผิดอะไร คนที่ผิดคือเยหลี’

‘เหอะ โลกนี้มันผิดเพี้ยนไปแล้วเหรอ? เฮียเสือกับอีเพื่อนสนิทของหลีแอบคบกัน แต่เฮียบอกว่าหลีผิด?’ ครั้นนั้นเธอถามเขาทั้งน้ำตา ในสมองเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

เธอผิดเหรอ? เธอผิดอะไร?

‘เออ เมื่อไรจะรู้ตัวสักทีเยหลี ที่ความสัมพันธ์ของเรามาถึงทางตันก็เพราะตัวเธอนั่นแหละ’

‘หลีผิด? หลีผิดอะไรว่ะเฮีย!?’

‘ผิดดิ ถามตัวเธอเองเถอะ วันๆ นอกจากตามฉันต้อยๆ เคยทำอะไรดีๆ บ้าง’

‘….’

‘เราเลิกกันเถอะ...ฉันจะบอกคุณปู่ให้ถอนหมั้น’

ประโยคบอกเลิกไม่ทันตั้งตัวมาพร้อมกับผู้หญิงคนใหม่กรีดแทงใจคนหน้าสวยนัก

วันนั้นสิ่งที่ทำได้มีเพียงแต่กรีดร้องตามคนทั้งคู่โดยทำอะไรไม่ได้ และเป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่เรียกว่า ‘ความผิดหวัง’ ทว่าพอถึงเวลาจริงๆ ความหวังของพยัคฆ์เมฆาก็พังทลาย 

แน่ละ มหาเทวีเป็นสายเลือดเพียงคนเดียวของตระกูลพิมลเลิศ เกิดมาอยากได้ดาวต้องได้..อยากได้เดือนคุณย่ากีรติแทบจะประเคนให้กลางฝ่ามือ ดังนั้นมีหรือท่านจะยอมให้หลานรักต้องพบเจอกับความผิดหวัง

ส่วนคุณปู่วรชัยย่อมเอียงเอนมาทางเธอที่เห็นกันตั้งแต่เล็กแต่น้อยมากกว่านังผู้หญิงที่ประวัติคลุมเครือ อีกทั้งพฤติกรรมยังบ่งชี้ว่าขาดศีลธรรม

ท่านยื่นขอเสนอเงินทองเพื่อส่งพิมลภาไปเรียนต่างประเทศ ในขณะที่เสนอแลกการแต่งงานกับพหลเซอร์กิตที่ชายหนุ่มรักนักรักหนา คนทั้งคู่ต่างลังเลใจ ก่อนที่จะยินยอมรับเงื่อนไข

หมาเคยนิยมกินขี้ฉันใดก็ฉันนั้น

เธอพลาดเองที่เอาชีวิตหลายปีไปจมปลักกับคนไม่มีใจ มาวันนี้เธอพร้อมหย่า..เพียงแต่ก่อนหย่าขออาละวาดอีนังชู้ให้สมใจอยาก

“เธอยังหน้าด้านเหมือนเดิมนะพิมลภา เธอลืมไปแล้วหรือไง ฉันกับเฮียเสือหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก ส่วนเธอนะมันก็แค่ผู้หญิงร่านที่พร้อมจะแบขาให้ผู้ชายที่มีเงิน”

“ฮืออออ หลี..มันไม่ใช่แบบนั้น เรากับเฮียเสือรักกันจริงๆ” เจ้าหล่อนยังคงเถียงทั้งน้ำตา ท่าทางบอบบางอ่อนแอน่าสงสารชวนให้คนใจอ่อน ทว่านั้นไม่ใช่สำหรับมหาเทวี..บอกตามตรงภาพตรงหน้าสำหรับเธอแล้วโคตรน่าสะอิดสะเอียน

พยัคฆ์เมฆาได้ฟังภรรยาตีทะเบียนพูดดูถูกอดีตแฟนสาวก็ไม่สามารถทนฟังได้ เสียงเข้มกล่าวเตือนดุดัน

“เยหลี...ฉันสั่งเธอขอโทษน้องภาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

“ขอโทษเหรอ? แล้วทำไมต้องขอโทษด้วยล่ะ?” คนหน้าสวยหันมามองตาขวาง ดวงตาคมสวยวาวโรจน์เต็มไปด้วยพลังชีวิต

“เฮียเสือฟังไว้นะ ไม่มีวัน” เธอเน้นคำเสียงกร้าว ก่อนจะเสริมประโยคให้เขาใจไม่ดี

“หลีไม่มีวันขอโทษนังสารเลวนี่ สิ่งที่หลีจะทำมีอย่างเดียว ที่ไหนมีหลีที่นั่นจะต้องมีนังนี่ ถ้าหลีเห็นหน้ามันเมื่อไร..”

“เธอจะทำอะไร?” เขาย้อนถามเสียงแผ่ว และคำตอบที่ได้คือใบหน้าสวยหันไปสั่งลูกน้อง

“ตบมัน ตบจนกว่ามันจะหายร่าน!!”