บทที่ 2 บทที่1
“เออ..หลีเอง!!!” เสียงเฮ้วดังลั่นห้อง ไม่พูดเปล่ายังสับเท้าเดินมาหาอย่างว่องไว ปลายรองเท้าส้นเข็มกระแทกลงบนพื้นดังเป็นจังหวะไม่น่าภิรมย์
เมียเฮียเสือ...
โคตรดุ
ใครๆ ก็รู้
ใช่..แม้แต่ตัวพยัคฆ์เมฆาเองก็รู้ เขาลอบกลืนน้ำลายดังเฮือก ดวงตาคมกริบเริ่มไหวระริก กว่าจะรู้ตัวคอเสื้อยืดเนื้อดีสีเข้มก็ถูกนังแม่เสือสาวกระชากเข้าหา ดวงตาคมคล้ายตาแมวแวววับพราวระยับเต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะเค้นเขี้ยวเสียงเขียว
“เมื่อกี้เฮียทำอะไร?”
“….”
“เฮียไม่ตอบใช่ป่ะ?” มหาเทวีถามอีกครั้งทั้งที่ตนก็รู้ว่าด้านในเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง ทว่าใจไม่รักดีกับอยากฟังคำตอบจากเขา ชายหนุ่มหรี่ตามอง ก่อนจะลอยหน้าลอยตาตอบ
“ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?”
“เหอะ..เกี่ยวอะไรนะเหรอ? หลีเป็นเมียเฮียนะ เฮียลืมไปแล้วหรือไง” หญิงสาววีนแตกไม่ได้สนใจเลยว่าคนอื่นจะคิดยังไง แถมยังมีใครบางคนยังยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปเก็บเป็นที่ระลึกเสียอย่างนั้น
“ก็แค่เมีย...ที่ฉันไม่ได้เต็มใจแต่ง”
“เฮียเสือ!!!” ภรรยาตีทะเบียนแทบกรี๊ด ก่อนที่จะกวาดตามองผู้หญิงอีกคนที่กำลังออเซาะผัวเธออยู่
แน่ละ ตั้งแต่แต่งงานกันมา...ไม่มีครั้งไหนที่เขาไม่มีผู้หญิงในอ้อมกอด และไม่มีครั้งไหนที่เธอจะไม่อาละวาด เพียงแต่ครั้งนี้นั้นแตกต่างไป เพราะใบหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้...มันคือใบหน้าศัตรูหัวใจ
รักแรกของเขา...
เจ้าหล่อนกลับมาแล้ว
ร่างกายไวกว่าความคิด มือเรียวขาวผ่องคลายเสื้อสามี ก่อนจะเข้าไปกระชากหนังหัวของอีศัตรูหัวใจ
พิมลภารู้สึกถึงความเจ็บแล่นไปตามหนังศีรษะจนแทบอยากกรีดร้อง และเกือบโต้ตอบ ทว่าเธอรู้ว่าเฮียเสือชอบผู้หญิงอ่อนโยน จึงแสร้งทิ้งแขนไม่มีแรงสู้
“ฮึก...หลี ปล่อยเรานะ เธออย่าทำอะไรเราเลย” เสียงหวานเจือสะอื้น แสงไฟดิสโก้สะท้อนหยาดน้ำใสที่ร่วงหล่นจากหน่วยตาดูทั้งอ่อนแอบอบบางน่าสงสาร
นี่แหละนังงูพิษต่อหน้าผู้ชายอย่างลับหลังอย่าง หญิงสาวรู้ดี!
มหาเทวีกระชากร่างเล็กกระแทกลงกับพื้นก่อนจะขึ้นคร่อม ฟาดฝ่ามือกระแทกใส่ใบหน้าจิ้มลิ้มที่อยู่ตรงหน้าไม่ยั้ง
“อีลูกแม่บ้าน อีผู้หญิงสารเลว มึงยุ่งกับผัวกูทำไม”
“ฮึก..ฮือ หลีอย่าตีเราเลย เราเจ็บ” มือเล็กของนังดอกบัวขาวยันแขนขาวผ่อง พลางลอบใช้เล็บหยิกไปด้วย ในขณะที่ดวงตากลมโตหันกลับไปขอความช่วยเหลือจากสามีคนอื่น
“เฮียเสือช่วยภาด้วย”
เมื่อนั้นพยัคฆ์เมฆาจึงได้สติเดินสาวเท้าเข้าไปกระชากตัวภรรยาออกจากอดีตคนรัก ร่างอรชรถูกมือแกร่งรวบจากด้านล่าง อารมณ์เจ้าหล่อนร้อนราวกับไฟ มือไม้พยายามตะเกียกตะกายออกจากอ้อมกอดเขา
“กรี๊ด ปล่อยหลีเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“เลิกอาละวาดสักที เยหลี!”
“ไม่! หลีไม่หยุด” คนหน้าสวยหันขวับไปมองเขาอย่างเจ็บปวด ยิ่งเห็นริมฝีปากหยักบวมแดงก็เจ็บจี๊ดเข้ากลางอก ราวกับย้ำเตือนว่าภาพจากกล้องวงจรปิดที่เธอแอบส่องเป็นเรื่องจริง
เขากับนังดอกบัวขาวจูบกัน!
เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง?
“เฮียบอกให้หุบปาก!!”
“ไม่! เฮียปล่อยหลีเดี๋ยวนี้เลยนะ” เมื่อสถานการณ์ดูไม่เข้าท่า คนตัวโตกว่าจึงอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดไหล่ก่อนจะเดินหายจากห้องไป โดยมีเสียงมหาเทวีกรีดร้องไปตามทางด้วยความเจ็บใจ
เขายัดร่างอรชรใส่รถไฮเปอร์คาร์สีแดงคู่ใจ ก่อนที่จะเดินอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ
มหาเทวีทำได้เพียงแต่มองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความเจ็บปวด ไม่ทันที่หญิงสาวจะอ้าปากด่าต่อ รถสปอร์ตสุดหรูถูกกระชากออกจากลาน โดยที่ฝั่งข้างคนขับไม่ทันจะได้คาดสายรัด เรียกเสียงกรี๊ดจากคนนั่งข้างคนขับได้ทันที
แน่ละ ไอ้สามีเฮงซวยย่อมไม่สนความปลอดภัยว่าเธอจะเป็นตายร้ายดียังไง และความอ่อนโยนนั้นก็ไม่ได้มีไว้เพื่อเธอ...
ความจริงที่หญิงสาวเคยปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่ากระแทกกลางใจ เธอกลั้นสะอื้น พลางคาดสายรัดด้วยมือไม้สั่น
“ฮึก...เฮียเสือ...เฮียทำแบบนี้กับหลีได้ไง?” คำตัดพ้อต่อว่าของภรรยาตีทะเบียน ไม่ได้มีผลให้เขาใจอ่อน ชายหนุ่มเพียงยิ้มเยาะ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายยังคุกรุ่นร้อนราวกับไฟ
“ฉันทำอะไร?”
“เฮียจูบผู้หญิงคนนั้น” มหาเทวีเอ่ยเสียงสั่น เพ่งมองใบหน้าหล่อเหลา นึกอยากจะควักหัวใจของเขาขึ้นมาดูว่า..ทำไมถึงใจดำกับเธอนัก
เธอเป็นเมียเขานะ...
“ฉันจะจูบใครก็เรื่องของฉัน เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย”
“แต่หลีเป็นเมียเฮีย” หญิงสาวยังคงย้ำกับสิทธิ์อันพึ่งมี แม้คำว่า ‘เมีย’ เป็นสิ่งที่พยัคฆ์เมฆาเกลียดเข้าไส้
ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มมืดลง พอๆ กับความเร็วรถสปอร์ตหรูที่เหยียบมิดเลน มหาเทวีกลั้นหายใจชั่วขณะ เธอจ้องมองผ่านหน้าต่างเห็นเพียงภาพเงาๆ รางๆ ยิ่งขับยิ่งไกลจากตัวเมือง
“นี่เฮียจะพาหลีไปไหน?”
“กลัว?” เขาเอ่ยเสียงเย็นชา คนหน้าสวยเชิดหน้าแม้ใจจะสั่นไปกับความไวรถ
“ใครกลัว? หลีไม่ได้กลัว”
“หึ”
รถยังคงแล่นด้วยความไวสูงสุดจนมาถึงทางเชื่อมระหว่างเมืองไร้บ้านคน มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากหลอดไฟที่ตั้งห่างๆ
เอี๊ยดดดดดดดดดดด
ร่างอรชรแทบจะกระเด็นออกจากตัวรถ ยังดีที่เข็มขัดนิรภัยยังช่วยไว้
“กรี๊ดดดด นี่เฮียจะทำอะไร”
“ลง!!” เขาสั่งเสียงเข้ม
...
