บทที่ 1 ตอนที่ 1 แมงเม่า

มิน Part

"แก ๆ รู้เรื่องพี่ตุลย์กับดาวนิเทศปีนี้ไหมยะลือกันให้แซ่ดว่าพี่ตุลย์หยอดนางสองวันได้กินเลยจ้า ล่าสุดนะนางอัปสเตตัสเฟซบุ๊กว่ามีหมอส่วนตัวดูแลหัวใจชีวิตดี๊ดีฉันล่ะหมั่นไส้นางมั่นเหลือเกิน คอยดูเถอะไม่เกินสองอาทิตย์ฉันว่านางต้องรีบโกยเศษหน้าไม่ทันแน่ย่ะ พี่ตุลย์น่ะขึ้นชื่อเรื่องสองอาทิตย์เปลี่ยนคู่ควงจะตาย" เสียงชมพู่เพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันวันรับน้องคุยกับปันปันเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เติบโตมาด้วยกันและมาจากโรงเรียนเดียวกันอีกด้วย แถมยังรู้เรื่องผมกับพี่ตุลย์เป็นอย่างดี

พูดถึงพี่ตุลย์รับรองได้ว่าทุกคนในมหาลัยนี้เผลอ ๆ คนเกือบค่อนประเทศต้องรู้จักพี่แก โดยเฉพาะสาว ๆ หนุ่ม ๆ เอวบางร่างน้อยอาจจะรวมไปถึงหนุ่มก้ามปูหลายคนที่ต่างก็ให้ความสนใจติดตามชีวิตพี่แกเหมือนเห็บฉลามยังไงยังงั้น

ก็พี่ตุลย์น่ะติดหนึ่งในห้าที่ผู้หญิงทั้งประเทศอยากได้เป็นพ่อของลูกกันทั้งนั้นด้วยโปรไฟล์รูปหล่อมาจากตระกูลที่พ่อเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีโรงพยาบาลในเครือเกือบสามสิบสาขาทั่วประเทศ แถมยังมีดีกรีเป็นเดือนมหาลัยปีที่แล้วอีกอะไรจะสมบูรณ์แบบขนาดนั้นพ่อคู้ณ

ติ๊ง ตุลย์ : คืนนี้ 5 ทุ่มมาหาที่คอนโด

มิน : คิดถึงมินเหรอ

ติ๊ง ตุลย์ : จะไม่มา?

มิน : ไปสิครับมินออกจะคิดถึ้งคิดถึงพี่ตุลย์

อ่านแล้วทำไมไม่ตอบอะพี่ตุลย์นี่ใจร้ายตลอดเลย เฮ้อ..ผมได้แต่บ่นคนเดียวในใจไปงั้นแหละ เรื่องผมกับพี่โปรดน่ะมันเกิดขึ้นมานานพอสมควรแล้ว แต่สำหรับผมความรู้สึก "รัก" มันเกิดขึ้นนานกว่าความสัมพันธ์ทางกาย เพราะมันเกิดขึ้นมานานโดยเป็นผมคนเดียวที่คิดแบบนี้ส่วนพี่เขาไม่รู้สึกอะไรกับผมสักนิดเลย มันเป็นความรักที่ดูโง่แต่เวลานี้ผมพร้อมจะเป็นคนโง่คนนั้น หลายครั้งที่ผมพบเห็นกับตาหรือได้ข่าวเรื่องพี่เขากับคนอื่น ๆ ผมก็เลือกที่จะไม่พูดจนดูเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งที่ข้างในมันรู้สึกมากไปกว่าคำว่าเจ็บเสียอีก เฮ้อ เพ้ออะไรอีกแล้วนะไอ้มิน...

ปันปัน Part

"เป็นอะไรมินหน้างอปานจวัก" ฉันอดกระซิบถามมินตราหรือมิน เพื่อนชายคนที่สนิทมากตั้งแต่เด็ก ๆ ไม่ได้ ก็มินนั่งมองโทรศัพท์ยังกับมันไปเหยียบเท้าเจ้าของเครื่องแน่ะเป็นอะไรของเขานะ

"เซ็งอะปัน เฮ้อ" มินกระซิบตอบกลับพร้อมกับซบหน้าลงกับไหล่ฉันด้วยท่าทางเบื่อหน่ายจริง ๆ

"พี่ตุลย์เหรอ" ฉันกระซิบถามมินแผ่วเบาเพราะกลัวว่าใครต่อใครที่โรงอาหารรวมถึงชมพู่ที่ได้รับฉายาจากพี่รหัสว่าเป็นโทรโข่งเคลื่อนที่จะได้ยินไม่งั้นมินได้แย่แน่

"อืม ไลน์มาบอกว่าให้ไปหาคืนนี้แค่นี้แหละจะบอกว่าคิดถึงหรืออยากเจอหน่อยก็ไม่ได้ ชิ จำไว้เลยถ้ารักมินขึ้นมาวันไหนนะจะเล่นตัวให้ดู" วลีนั้นทำให้ฉันอดทำหน้าเอือมระอาใส่เพื่อนไม่ได้ เพราะรู้จักกันมานานรู้เห็นทุกเรื่องระหว่างมินกับพี่ตุลย์ว่าที่คุณหมอคณะแพทย์ปีสองคนดัง เห็นมินบ่นแบบนี้มาตั้งแต่ม.5 จนนี่ก็พากันสอบตามมาเป็นรุ่นน้องพี่ตุลย์ได้สองเดือนแล้ว มินของฉันก็ยังไม่เห็นเปลี่ยนแปลงหรือพัฒนาคำบ่นน้อยอกน้อยใจที่มีให้ลับหลัง ย้ำว่าลับหลัง ! รุ่นพี่คนดังสักที

ในขณะเดียวกันฉันก็ไม่เห็นว่าพี่ตุลย์จะให้ความสำคัญเพิ่มขึ้นกับมินเลย อาจจะพิเศษกว่าคู่ควงคนอื่นที่พี่ตุลย์เปลี่ยนเป็นว่าเล่นตรงที่มินร่วมเตียงหลับนอนกับพี่ตุลย์มาตั้งแต่ม.5 จนถึงตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังมีความสัมพันธ์ที่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเรียกหรือนิยามสถานะนี้ว่าอะไรดี คู่ควง?ก็ไม่น่าใช่เพราะพี่ตุลย์ไม่เคยพามินไปไหนมาไหนหรือพามินไปทำกิจกรรมต่าง ๆ เหมือนคู่ควงคนอื่น ๆ ไม่เคยเปย์หรือสปอยล์อะไรมินทั้งนั้น

เอ๊ะหรือจะคู่นอน? คำนิยามที่ดูจะคล้ายคลึงกับสถานะของมินในตอนนี้ที่สุด เพราะเท่าที่ฉันรับรู้และเห็นมาเมื่อไหร่ที่พี่ตุลย์เรียกให้มินไปหานั่นคือต้องการมีเซ็กซ์ เสร็จแล้วก็ฉันนี่แหละที่เป็นคนไปรับมินที่คอนโดพี่ตุลย์อยู่บ่อยครั้ง

ฉันเคยถามมินว่าทำไมไม่ค้างคืนเช้าค่อยกลับแต่คำตอบที่ฉันได้รับจากมินพร้อมกับสีหน้าหมอง ๆ คือพี่ตุลย์ไม่ชอบให้คนอื่นมาค้างที่ห้อง เขาไม่ชอบให้ใครไปยุ่มย่ามกับพื้นที่ส่วนตัวของเขา ขนาดฉันแค่ได้ยินคำบอกเล่าจากมินฉันยังหน้าชาทั้งจี๊ดทั้งหน่วงไปทั้งใจแล้วกับมินล่ะ?

"ปะไปกินนมปั่นหน้ามอกันเดี๋ยวปันเลี้ยงเองกินนมปั่นจะได้ยิ้ม ๆ ไง" ฉันยิ้มตาหยีให้เพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียวที่ร่วมแบ่งปันทุกข์สุขด้วยกันมา ยิ้มเพราะอยากให้มินได้ยิ้มบ้าง

"หือ เลี้ยงในโอกาสอะไรอะ ไม่เอาหรอกมินเป็นผู้ชายจะมาให้ผู้หญิงเลี้ยงได้ไงเดี๋ยวมินเลี้ยงปันปันคนสวยเองครับ เดือนนี้ค่าขนมมินเหลือเยอะ" มินยิ้มออกมาจริง ๆ พร้อมกับลูบหัวฉันเบา ๆ ไปด้วย

"ปันรักมินเป็นห่วงมินนะมินรู้ใช่ไหม" ฉันพยายามซ่อนความรู้สึกอีกรูปแบบหนึ่งให้ลึกที่สุดลึกจนสุดใจเพราะไม่อยากเสียความรักที่มีในอีกรูปหนึ่งที่มันจะมั่นคงและยาวนานกว่าไป

"รู้ครับมินก็รักปันปันเหมือนกัน มินเชื่อว่าปันปันก็รับรู้ถึงความรักของมิน" สายตาที่ส่งกลับมาคือสายตาที่มินมองฉันในแบบนี้มาตลอดสายตาของคนในครอบครัว

"ปะชะนีชมพู่กินนมปั่นกันร่างกายฉันต้องการของหวาน" ฉันหันมาชวนชมพู่เพื่อนใหม่ที่มีใจภักดีนิยมชมชอบต่อพี่ตุลย์คนดังอีกคน เฮ้อ ไม่รู้พี่ตุลย์มีดีอะไรนักหนานะ

"โอเค้ฉันก็อยากกินหวาน ๆ จะได้อัปสเตตัสแข่งยัยดาวนิเทศว่าไม่ต้องได้ควงพี่ตุลย์แต่แค่มีพี่แกในมโนชีวิตฉันก็ดี้ดีได้ย่ะ" ชมพู่หน้าระริกระรี้บอกกล่าว พร้อมกับควงแขนมินหนุ่มเดียวในกลุ่มเดินฝ่าแดดประเทศไทยออกจากโรงอาหารคณะอย่างคนอารมณ์ดีเต็มที่

"เฮ้อ ปันไม่รู้จะเตือนจะบอกจะว่าอะไรมินอีกแล้ว รู้ก็รู้ว่าพี่ตุลย์คือไฟพร้อมจะเผามินให้ตายได้ทุกนาทีแต่มินก็ยังยอมจะเป็นแมงเม่าบินเข้าหากองไฟ ที่ปันทำได้คงมีแค่คอยอยู่เคียงข้างมินถ้าวันนั้นวันที่พี่ตุลย์ได้บอกไว้มาถึง" ฉันได้แต่มองตามผู้ชายตัวเท่าๆกันฉันที่เดินห่างออกไป

สำหรับความรักของมินกับพี่ตุลย์นั้น ที่ฉันทาได้ก็คงแค่คอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ และสัญญากับตัวเองว่าถ้าวันที่พี่ตุลย์ขอจบความสัมพันธ์ฉาบฉวยนี้ไป ฉันจะเป็นคนแรกๆที่ยืนอยู่เคียงข้างมินของฉัน

และมินจะไม่มีวันเจ็บปวดอย่างเดียวดาย...