บทที่ 3 ตอนที่ 3 ขอโทษหัวใจ
ตุลย์ Part
สามรอบคืนนี้ผมทำกับมินไปสามรอบ ถึงผมจะมีเซ็กซ์กับใครหลายคนแต่มินเป็นคนเดียวที่ผมไม่ใช้ถุงยางแม้กระทั่งคนนั้นคนที่อยู่ในความทรงจำผมก็ป้องกันทุกครั้ง ที่ผมไม่ใส่ถุงกับมินไม่ใช่ว่าผมจะเห็นน้องมันพิเศษกว่าคนอื่น ๆ ที่นอนด้วยนะ แต่กับมินเป็นเพราะว่าผมเห็นมินมาตั้งแต่ม.4 ผมมั่นใจว่ามินสะอาดและปลอดภัย อีกอย่างมินก็เป็นผู้ชายเพราะฉะนั้นผมไม่ต้องกลัวว่ามินจะท้องอีกด้วย
"มินลุกไหวไหมเดี๋ยวพี่เรียกแท็กซี่ให้" ผมสะกิดเรียกมินที่นอนคว่ำหน้าบนโซฟาโดยมีผ้าห่มคลุมตั้งแต่เอวลงมาด้วยเจตนาจะปลุกเช่นทุกที
"อืม กี่โมงแล้วครับพี่ตุลย์" เจ้าตัวก็สะลึมสะลือผงกหัวขึ้นมาถามผม ท่าทางเหนื่อยอ่อนนั้นทำให้อดเห็นใจไม่ได้ผมทำน้องมันหนักไปจริง ๆแหละ
"จะตีสามแล้วลุกใส่เสื้อผ้าเร็วเดี๋ยวพี่เรียกแท็กซี่ให้" ถึงจะเห็นใจแต่ก็ต้องเอ่ยปากบอกพร้อมกับโทรเรียกแท็กซี่เจ้าประจำที่โทรบอกไว้ตั้งแต่เมื่อเย็น
แท็กซี่คันนี้ผมเรียกใช้บริการตั้งแต่มินมานอนกับผมที่นี่ใหม่ ๆ อย่างน้อยดึก ๆ ผมก็ยังพอจะเบาใจได้ว่าน้องมันไม่ได้รับอันตรายจากแท็กซี่แน่ ๆ นี่ก็ไม่ใช่เพราะรักนะครับแต่เป็นเพราะผมไม่อยากรู้สึกผิดถ้ามินต้องมาเป็นอะไรโดยมีสาเหตุมาจากผมน่ะสิ
"ฮึ พอได้เค้าสมใจแล้วก็ไล่เค้ากลับเลยนะคนใจร้าย" เสียงพึมพำเบา ๆ นั้นน้องมันคงตั้งใจให้ผมได้ยินด้วยมั้งนั่นทำให้ต้องกอดอกจ้องมินนิ่ง ๆ ด้วยความรำคำญ ผมเคยบอกไปแล้วว่าถ้าไม่พอใจก็จบอย่ามาเยอะนี่น้องมันก็เริ่มจะเยอะแล้วน่าเบื่อชะมัด
"ไม่ต้องมามองกดดันมินหรอกมินก็รีบแต่งตัวนี่ไงแต่คนมันเหนื่อย มันเพลียเจ็บด้วยช้านิดหน่อยทำเป็นไล่" มินก็ยังบ่นออกมาไม่หยุด ผมรู้ว่าน้องมันเหนื่อยจริงและคงอยากค้างกับผมที่นี่แต่ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับพื้นที่ของผมนี่หว่า อีกอย่างตอนนี้ผมก็เริ่มจะรำคาญน้องมันนิด ๆ แล้วก็วันนี้แยมดาวนิเทศที่ผมกำลังคั่วอยู่โทรมาอ้อนให้ผมไปหาผมอุตส่าห์ไม่ไปเพราะสงสารมินเห็นน้องมันไลน์มาหาทุกวันว่าอยากเจอคิดถึงงั้นงี้ ก็นี่ไงเจอกันเอากันตั้งแต่ห้าทุ่มนิด ๆ ยันจะตีสามยังไม่หายคิดถึงอีกหรือไงวะ
"มินถ้ายังงอแงแบบนี้อีกวันหลังพี่ว่าเราไม่ต้องเจอกันหรอกนะ อย่าพยายามแสดงตัวหรือเรียกร้องอะไรในสิ่งที่พี่ไม่มีวันให้ได้ เพราะพี่เคยบอกมินก่อนหน้านี้แล้วว่ามินไม่ใช่" ผมพูดนิ่ง ๆ สายตาก็จ้องมองหน้าน้องมันอย่างไม่พอใจ ในแวบหนึ่งก็เห็นสีหน้าและแววตาเจ็บปวดตัดพ้อที่มินมองมา แต่มันก็แค่แวบเดียวเท่านั้นเพราะผมเลือกที่จะเมินหน้าหนีและมองผ่านความเจ็บปวดนั้นไป
"มินขอโทษที่ทำให้พี่ตุลย์หงุดหงิดไม่โกรธมินนะครับ มินขอโทษจริง ๆ นะ" มินเดินเข้ามากอดผมกระซิบบอกเบา ๆ น้ำเสียงที่ผมสัมผัสได้นั้นมันมีแต่ความเศร้าสร้อยและวิงวอนมากทีเดียว
"อืม รีบลงไปเถอะป่านนี้แท็กซี่รออยู่แล้วพี่ไม่ลงไปส่งนะ" แต่ผมก็ต้องบอกพร้อมกับผลักตัวน้องมันออกเบา ๆ จนมินเป็นฝ่ายเดินคอตกผ่านหน้าผมไปที่ประตู เห็นน้องมันหน้าหงอยบางครั้งผมก็อดสงสารไม่ได้นะแต่ถ้าผมใจดีเลือกที่จะแสดงความเห็นใจผมกลัวว่ามินจะเข้าใจผิดคิดว่าผมมีใจให้ มันจะกลายเป็นการให้ความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริงและสุดท้ายคนที่จะเจ็บก็คือตัวมินเอง
"มินกลับแล้วนะครับพี่ตุลย์รักษาสุขภาพด้วยนะ ฝันดีครับ" น้องมันพูดเสียงอ่อย ๆ คงเป็นเพราะผมไม่ได้หันไปหาด้วยเลยหงอยมั้ง แต่ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องสนใจนอกจากเดินกลับไปนอนที่ห้องนอนของผม ห้องที่ผมไม่เคยให้ใครเข้ามายุ่มย่ามยกเว้นแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาด ห้องที่รอเจ้าของตัวจริงของมันกลับมาล้มตัวนอนด้วยกันอีกครั้ง
มิน Part
มิน : พี่ตุลย์มินถึงห้องแล้วนะครับมินขอโทษที่มินงี่เง่ามินรักพี่ตุลย์นะครับ
กลับมาถึงห้องพักผมก็ไลน์ไปบอกพี่ตุลย์ทันที ผมรู้ว่าพี่เขาคงไม่สนใจอ่านอาจจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าผมจะถึงห้องหรือยัง มีเพียงผมที่ล้มตัวลงนอนใช้สองมือโอบกอดตัวเองเพื่อปลอบโยนใจดวงนี้ที่มันเจ็บซ้ำ ๆ ผมได้แต่นึกขอโทษหัวใจของตัวเองขอโทษที่ทำให้มันเจ็บอยู่ร่ำไป ขอโทษที่ยังไม่อาจละทิ้งความรักที่มีให้พี่ตุลย์ได้จนทำให้ใจดวงนี้ต้องบอบช้ำอีกแล้ว
ผมยอมรับว่าโง่ที่ยอมพี่เขาอยู่เรื่อยเป็นของตายที่เขาไม่เห็นคุณค่าและก็ยังจะน้อมรับกับสถานะของตายนั้นเพียงเพราะคิดว่าสักวันพี่เขาคงมองเห็นความรักของผมบ้าง แต่ถ้ามันไม่มีวันนั้นผมก็จะยอมรับและออกไปจากชีวิตพี่เขาเอง
ถ้าเราสองคนไม่ใช่คนของกันวันหนึ่งเราจะหายไปจากกันเอง แต่ตอนนี้ผมคิดว่าผมยังมีเรี่ยวแรงที่จะสร้างความรักของผม ผมยังมีความสุขที่ได้โอบกอดความรักของผม สักวันถ้าขาทั้งสองข้างของผมหมดแรงที่จะหยัดยืนแขนทั้งสองข้างของผมหมดแรงที่จะโอบกอด เมื่อถึงวันนั้นผมจะปล่อยวางความรักของผมไป
อดทนสักนิดนะหัวใจ ผมรู้สึกได้ว่ามันคงไม่นานที่ผมต้องเลือกสักทาง ..
