บทที่ 40 ตอนที่ 34.1 ฉันก็คง

มิน Part

ผมสบตากับเขาคนนั้น สายตาขอโทษเสียใจที่เขามองมามันไม่ได้ทำให้ผมหวั่นไหวเลยสักนิด อาจมีบ้างแวบแรกที่ผมใจกระตุกแต่มันก็เป็นแค่แวบเดียวเท่านั้น เหมือนสายลมวูบเดียวที่ผ่านตัวผมไปไม่ได้มีความหมายอะไรเลย เพราะสองเดือนกว่าที่ผมอยู่โดยไม่มีพี่เขาผมก็อยู่ได้และมีความสุขดี ฉะนั้นการเจอกันครั้งนี้...