บทที่ 101

มุมมองของซัมเมอร์

“คุณขี้ขลาดชะมัด” ฉันพูดซ้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีความขุ่นเคืองอยู่ในน้ำเสียงแล้ว มีเพียงความอ่อนโยนปนสิ้นหวัง “ทำไมคุณถึงยอมให้ตัวเองเป็นแบบนี้ตอนที่ไม่มีใครเห็นเท่านั้น ทำไมคุณถึงยอมให้ตัวเองต้องการฉันเฉพาะเวลาที่เราอยู่กันตามลำพัง”

กรามของเขาเกร็งแน่น และฉันเห็นลำคอเขาขยับขณะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ