บทที่ 107

ฉันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่กรีดฝ่าความมืดของเช้าวันธันวาคมราวกับคมมีด หกโมงครึ่ง หม้อน้ำทำความร้อนที่มุมห้องส่งเสียงกระทบกันกึงกังและพ่นไอซู่ ๆ แต่ในอากาศยังหนาวเสียจนเหมือนจะมองเห็นลมหายใจของตัวเองได้ ฉันนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จ้องเพดานด้วยความรู้สึกอึดอัดแน่นในอกจากบางสิ่งที่ฉันเองก็เรียกชื...