บทที่ 110

เสียงบันทึกจบลงด้วยเสียงคลิกแผ่วเบา ฉันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกลาง มองมือของแม่ที่ยังค้างอยู่กลางอากาศ เครื่องประดับคริสต์มาสที่ท่านถือไว้ถูกลืมไปเสียแล้ว

“ซัมเมอร์” เสียงของแม่สั่นพร่า “นั่นมัน—”

“บันทึกเสียงจากคอนเสิร์ตน่ะค่ะ” ฉันรีบพูด ก่อนที่ความรู้สึกจะจุกคอจนเปล่งคำไม่ออก “เมื่อสามสัปดาห์ก่อน ที่ซ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ