บทที่ 132

มุมมองของคีแรน

“คีแรน ได้โปรดเถอะ—” เสียงของแม่ดังฝ่าลมหนาวเข้ามา ลมหายใจของเธอกลายเป็นไอขาวลอยคั่นระหว่างเรา “เขาไม่มีที่ไปแล้วนะ ข้างนอกหนาวจะตาย ขอแค่คืนนี้คืนเดียว—”

“ไม่” คำคำนั้นหลุดออกมาเรียบเฉย เด็ดขาด ตัดคำวิงวอนของเธอราวคมมีดผ่าแพรไหม

“คืนเดียวเอง—”

“ฉันบอกว่าไม่” ฉันมองเธอ—มองจริง ๆ—แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ