บทที่ 134

ลิลี่จ้องมองฉันอยู่นาน ราวกับกำลังชั่งใจว่าเธอจะเชื่อฉันหรือไม่ จากนั้นเธอก็พยักหน้า เดินกลับเข้าไปในห้องของเรา แล้วปิดประตูเบา ๆ ตามหลัง

ฉันหันไปหาแม่

แม่ยังคงร้องไห้ ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เมื่อแม่เงยหน้ามองฉัน ดวงตาของแม่แดงก่ำและบวมช้ำ

“แม่ขอโทษ” แม่กระซิบ “ขอโทษจริง ๆ แม่ไม่ได้คิด—แม่ไม่รู้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ