บทที่ 155

มุมมองของซัมเมอร์

มีอาพูดถูก แน่นอน ช่วงเช้าผ่านไปอย่างเลือนราง ท่ามกลางคาบเรียนที่ฉันแทบไม่ได้รับรู้อะไรเลย มื้อกลางวันก็เป็นเพียงสิ่งคั่นเวลา อาหารที่อยู่ตรงหน้าแทบไม่มีรสชาติ พอถึงตอนเสียงกริ่งสุดท้ายดังขึ้น ประสาทของฉันก็ตึงเครียดเสียจนรู้สึกเหมือนจะขาดผึงได้ทุกเมื่อ

“เธอจะไปกับฉันใช่ไหม” ฉันถ...