บทที่ 165

โลกทั้งใบเลือนหายไป ไม่มีถนน ไม่มีร้านสะดวกซื้อ ไม่มีแม้แต่เสียงรถจากที่ไกล ๆ มีเพียงความอุ่นจากมือของเขาที่แตะแก้มฉัน ความเย็นของอากาศยามค่ำบนผิวกาย และลมหายใจแผ่วเบาของเขาที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันแทบจะรู้สึกถึงริมฝีปากของเขากับริมฝีปากของตัวเอง แทบจะลิ้มรสกลิ่นมินต์ กลิ่นฟรอสติง ...