บทที่ 167

ไฟเฉลียงเปิดอยู่

นั่นคือสิ่งแรกที่ฉันสังเกตเห็นตอนเลี้ยวรถเข้ามาในทางรถ—ไฟเฉลียงที่แม่ปิดทุกคืนก่อนเข้านอนเสมอ เกือบจะตีหนึ่งแล้ว ทั้งบ้านมืดสนิท ยกเว้นแสงสีทองดวงเดียวตรงหน้าบ้าน กับแสงวับหวิวของโคมไฟในห้องนั่งเล่นที่ลอดผ่านผ้าม่านออกมาแผ่วเบา

ฉันค่อย ๆ เปิดประตูหน้าให้เงียบที่สุด ราวกับว่าความเงีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ