บทที่ 177

ซัมเมอร์

เสียงเชียร์ของฝูงชนดังกระหึ่มราวกับสนามทั้งสนามกำลังคลั่ง และฉันก็รู้ตัวว่ากำลังกำราวเหล็กแน่นเสียจนข้อนิ้วซีดขาว มีอาตะโกนอะไรบางอย่างอยู่ข้าง ๆ ส่วนแอชลีย์ก็กระโดดขึ้นลงไม่หยุด แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงอื้ออึงในหู กับเสียงในหัวที่พร่ำซ้ำ ๆ ว่า ได้โปรด ได้โปรด ได้โปรด ราวกับคำภาวน...